ang mahiwagang sirena

Happy ever after

2012-02-17T10:22:00.003+08:00

Tinopak ako ng slight nung Balentayms. Sa salita nga ng nanay ko patungkol sa tatay ko, "ni isang pirasong kampupot hindi man lang ako nabigyan ng tatay mo!" Well, ganun din ang nangyari sa akin. Si bf sumama yata sa asosasyon ng tatay ko at hindi nagpakita kahit anino.

Kung tutuusin, keri lang sana dahil nagkita naman kami nung Feb 13. Pero aamin ako ah, iba pa rin siguro kung na-celebrate namin nung Feb 14, Kasi sakto na andito ako sa pinas at perstaym namin as a couple na iceleb ang event na iyon. Epic fail talaga. Eh siemps, move on na lang ang peg ko. Magwawala pa ba ako? Pero nag tantrums ako ng slight.

Bumawi naman kagabi, Feb 16. Nakahalata na may bitterness ako at konting heart to heart talk ay okay na ulit. Ngayon ko mapapatunayan na nabibili ako ng bbq spareribs at chicken, hihi. May java rice on the side rin.

On the heavier side, from Sept 2011 - present, 30 lbs ang nadagdag sa timbang ko. So hindi na ako pang skinny model, chubby na raw ako ngayon. Pagbalik ko na lang mula sa bansa ng mga yelo ako magpapapayat, promise yan! Alam ko namang naiiyak na ang bf ko dahil ang laki ng paglobo ko. Sana makita niya ang brighter side na ibig sabihin nun na-aalagaan niya ako ng bonggang bongga. Siemps, excuse ko lang iyon, masarap lang talagang kumain ng kumain at matulog.

Okay, next time ulit ang sulat at mag aaral pa ako. Bukas na agad ang alis ko papuntang Russia. Sana ay maging okay ang intervention ko dun. ;-)

Compassion naman dyan, please

2012-02-06T17:01:00.002+08:00

Tawa ako ng tawa nun nung kinain yun card ng kasamahan ko sa ATM. Mabilis naman ang karma, kinain kanina yun card ko. Hassle lang, lalo na kung Php30 na lang ang laman ng wallet ko. Mabait naman ang isa sa mga kasamahan ko at pinahiram ako ng Php200.

In short, makakauwi pa ako sa bahay. Nakaka-aning lang na walang wala na akong pera.

Agitated lang ng konti kasi ayokong ayoko na mangungutang ako. Okay lang sa akin na mautangan, wag lang ako ang mangutang. Mas okay sa akin kahit wala o said ang savings ko. Pride? Siguro. Saka hassle na pupunta pa ako sa bangko bukas ng tanghali para ma-claim lang. Anak ng siopao talaga.

Last week:

Out-of-nowhere nag comment ang tita ko na wag daw kami mag-aaway ng tatay ko. Hindi ko alam kung paano niya nasabi iyon. Wala akong matandaan na panahon na nag away kami ng tatay ko. Siguro dala na ng mga gamot ay nagiging kakaiba ang tita ko. Lahat pinapakialamanan na niya. Anna, kainin mo ito, inumin mo ito, masarap ito, bakit ayaw mong kainan yan... Ginawa niya pala ito ng maagang maaga, kaya medyo napasimangot ako. Madalas kapag nasa bahay ako, nasa kuarto ko lang ako. Ayokong sumisimangot sa harap ng mga nakakatanda sa akin dahil medyo kawalang-respeto para sa akin yun.

Maaga akong nagpunta sa Embassy, late ang Consul at pinapabalik niya ako the following week. Ayokong pupunta ng Makati ng maagang maaga at kailangan kong bumalik ng Alabang ng tanghali. Kaya ang madalas, VL ang nangyayari. Gusto kong iwasan ito dahil February pa lang at baka maubos na ang stock ko.

Nalaman ko na hindi na-aprubahan ng HSBC ang amortization na inoffer nila. Nakakatuwa di ba ng bonggang bongga, sila ang nag offer pero 'voila' hindi approve sa account ko. Okay lang naman, nabayaran ko naman in full. Medyo uminit lang ang ulo ko dahil mahilig pala silang mangako ng napapako. As a consequence, medyo hirap ako sa pagma manage ng finances ko ngayon. Medyo nagmahal lang ang binayaran ko ngaun dahil sa mga groceries last December at trip ng kapatid at nanay ko na niregalo ko sa kanila.

Bottom line, kailangan ko maging handa lagi at maging pro active sa life's little surprises. Sabi nga ni bf, dapat daw nagwiwithdraw ako agad, hindi yun tipong php30 na lang ang saka ko iisipin maghanap ng ATM. Tama naman. At dapat dagdagan ko pa ng dasal para sa additional na pasensya at sako sakong understanding.

Sakit sa ulo

2012-01-30T15:15:00.002+08:00

Hmm, napag-usapan nun na out na ako sa mga manuals. Kaso bumabalik din sa akin sa bandang huli. Sagad na rin ang pasensya ko sa mga tamad kong kasamahan. Nice naman ako na nagsabi na deadline na nila bukas. At kung hindi nila nagawa yun, isang malaking tsk tsk na lang.

Hindi ko alam kung bakit hindi nagsasabi ang ibang mga 'leaders' na may mali talaga eh. Hindi sumusunod sa schedule, maghapon ang facebook. Sa akin lang, wala akong pakialam kahit manood ka ng porn maghapon, basta kapag hinanap sa iyo ang pinapagawa, ay madali mong maibibigay. Okay lang kung 2 weeks after lang naibigay sa iyo, maiintindihan ko pa iyon, pero kung greater than 1 month na, mahiya naman. Sabi nga ng commissioning engr namin, nagpapalaki lang ng balls sa office.

Then meron na pilit nagpapaka independent. Hmm, tanggap ko ang ganito kung nasa lugar. At alam mong magagawa mo ng tama the first time. Pero may duda ako na uulitin ko lang din siya, pero sana ay hindi naman. Wala namang masama kung turuan at tulungan ka ng senior mo lalo na at bago ka. Sabagay, the pabibo-effect. Check na check sa akin kung independent ka, pero kung malapit na ang deadline wala ng luxury of time para magpaka bibo. Sana lunukin muna ang pride at magpatulong na.

Haist, kapag sa site hinabol pa rin ako ng ganito, ifoforward ko sa process head namin para siya ang magdistribute sa iba. T_T

Why do we tolerate the negativity?

2012-01-23T15:14:00.002+08:00

Minsan napapakamot ako ng ulo dahil sa batuhan ng masasamang comments sa networking sites. Isa rin ako sa mga biktima. May naging kasama ako nuon na kapag galit siya sa kahit sino man sa amin, ay nagpopost siya ng mga status updates na tipong blind item. Nakakapanginig ng kalamnan sa galit. Ang siste, naka-hide na lang siya sa amin. Dahil ayaw na namin madamay sa mga negatibong pananaw niya sa buhay.

Kung tutuusin, hindi ko na rin maisip kung ano pa ba ang kulang sa buhay niya. Maganda siya, matalino, galing sa isang mayamang pamilya, may nobyong mabait at may magandang trabaho. Ano pa ba ang kulang? Nagpapasalamat na lang ako at hindi na niya ito ginagawa sa ngayon. Kumbaga, may nakapagsabi na rin siguro sa kanya na hindi ito maganda at lalayo ang mga tao sa kanya. Aamin ako na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin gusto ang kanyang ugali, may mga pagkakataon kasi na iresponsable siya. Kaya ang solusyon ko ay umiwas na lang. Wala rin naman magandang ibubunga ang makipagpalitan pa ng masasakit na salita at magkampihan.

Ngayon ko napagtanto na kung kuntento ka kung ano ang meron sa ngayon, wala na rin masasakit na salita o kasinungalingan ang lalabas sa bibig mo. Wala ka ng iisipin kundi sabihin ang totoo at kung may magalit man sa sinabi mo, isipin din kung may batayan ang mga sinabi nila at matuto na lang sa pagkakamali na iyon.

Napansin ko lang kasi na marami pa ang nakikisawsaw sa mga negatibong mga bagay. Kumbaga inuudyukan ang isang bagay para lalo magalit ang mga taong nasasangkot. Ipinagdadasal ko na makakita ng mga tunay na kaibigan ang mga ganitong tao para malaman nila kung anong parteng mali sa mga nagawa nila. Kailan ba naging tama ang mali? Kasi naman dumarami na rin ang mga taong sa sobrang talino ay nagiging pilosopo.

Siguro, kailangan na lang talaga umiwas sa mga ganitong pagkakataon.

Reverse psych

2012-01-11T14:35:00.002+08:00

Una pa lang alam ko ng may topak din ang nakuha kong boypren. Bukod sa hilig niyang maglaro ng kung ano anong games, arcades, etc etc. May nakuha siyang bagung bagong hobby - ang gayahin ako ng bonggang bongga. Minsan gusto ko na siyang sipain ng malakas na malakas.

Ginaya na niya ang mga pamoso kong linya, "sabi mo eh" , "oi!" , "ayoko nga!" at marami pang iba. Minsan nakakairita din. Dahil pa-cute ang loko. Katulad kagabi, nagpapahabol. Binitawan ang kamay ko at ayaw makipag holding hands dahil sinita ko na kaya siya naglaro ng free trial ng Egames sa may Magallanes ay dahil seksi ang promo girl. Hindi rin naman nakatiis at nakahawak na ulit sa akin nung nasa sasakyan na kami.

At kahit may topak siya at sintu sinto ako, hindi ko na rin alam kung bakit mahal na mahal namin ang isa't isa.

Spread the happiness

2011-12-22T10:56:00.002+08:00

Thankful ako sa mga nangyayari sa buhay ko. Though, medyo pasaway pa rin ang mga magulang ko, basta healthy sila, okay na rin. Naisip ko na sana kapag nagka-anak ako ay hindi ko pasakitin ang mga ulo nila. Hehe. =)

On the other note, bumili si boyfriend ng Tablet nya. At iyon ang kanyang pinagkakaabalahan ngayon. Naiisip ko na dun ako makikipag-bunung braso ng atensyon. Sabagay, mas okay ng sa gadget matuwa kesa sa ibang babae. Selosa much? Haha.

Instruction manual

2011-12-05T17:23:00.002+08:00

Gusto ko sanang humingi ng instruction manual kung paano magpalaki ng magulang. Nagdrama ang Nanay ko sa Robinson's Ermita habang sinisigawan ako at umiiyak sa harap ng mga tao. Sabi niya ramdam na ramdam niya raw na stress ako kapag kasama ko siya, totoo ba ito?? Well, malaking OO.

Eh bakit nga ba?

Madalas ang pakiramdam ko ay isa akong malaking ATM. Lahat yata ng bills nya na pwede kong bayaran ay pinapabayaran niya sa akin. Pikit mata kong ginagawa iyon kahit wala akong idea kung saan niya ginagamit ang pera.
Nagsabi siya sa akin na magtatayo ng carinderia, nagtayo nga naman, kaso isang linggo lang yata ay sarado na. Medyo malaking pera ang ibinigay ko. In short, hindi nag click ang business. Humirit pa siya ulit na magbebenta ng herbal medicine yun parang iniinom ng mga diabetic, malaking pera din ang ibinigay ko sa kanya. Nung tinanong ko ang kita ang sabi niya sa akin ay nagagastos din nya. So ano ba, tanga lang ba talaga ako?
Ayokong ayoko na parang bine-verify pa ang mga pagkakamali niya. At lalong ayoko na pinaninindigan kung ano ang mali. Ayoko rin na may magda drama sa akin na parang aping-api. Gusto ko lang iparating sa kanya na wala siyang ginagastos sa bahay at ako lahat ang sumasalo ng mga himutok ng tita ko dahil hindi sila makapag share sa grocery, tubig, kuryente, at marami pang bagay.

Iisipin siguro ng nakakarami na masama akong anak. Well, baka nga. Lumaki kasi ako na kargo ko ang sarili ko. Hindi nila maipamukha sa akin na pinag aral nila ako dahil simula high school hanggang college, ginapang ko ang sarili ko para makatapos. Habang nagbubuhay anak congressman ang kapatid ko.

At napapagod na rin ako maghanap ng mga nawawala kong damit na pinamimigay ng nanay ko sa mga inaanak niya at mga pinsan ko. Pagod na pagod na ako sa bahay. Sa totoo lang, hinihintay ko na lang magsabi ang bf ko na mag move in together na kami pareho. Pagod na ako kakaintindi sa kanila. Wala akong maipon dahil lahat ng kinikita ko ay sa kanila. Eh anong napala ko, sama ng loob lang.

Kulang pa siguro ako sa mas taimtim na dasal.

Oh!

2011-11-27T14:56:00.001+08:00

I must be really in a relationship right now, someone is picking me up in the airport tomorrow. =)

Thankfully,
Anna

Excuses

2011-11-19T15:44:00.000+08:00

Mabait pa rin si Lord kahit maldita ako at parang nasa ibabaw ng ulap ang utak, nag uumpisa ng maging OK ang lahat.
1. Yun lablayp - medyo umaabante na. Meet the parents na lang at ok na. =)
2. Yun trabaho - may gusto lang akong bugbugin pero tolerable pa.
3. Yun financial - tsk tsk, happy thoughts muna. Hehe

Thank you Papa Jesus!

the dating arena

2011-11-10T13:40:00.002+08:00

I am dating again.
Pero dapat kikiligin ako di ba? Kaso hindi ganun ang nangyayari. Minsan naaalangan pa ako. Dati, kapag nakikipag date ako, andun yun familiar feeling na kinikilig ako, effort ako na mag-ayos. Ngayon, wala lang. Kebs sa banga.

Saka parang baliktad kami, siya lagi ang excited. Madaming smileys. Ako, blankong papel. Nag e effort naman ako eh, wala lang talaga akong maramdaman ngaun.

pasenya, pasensya

2011-10-26T20:00:00.003+08:00

Dear,

Common sense lang yun. Napapagod na ako, kaka-test sa akin kung maiirita ako o hindi at sasabog ba ako bigla sa harapan nyo. Wala na rin naman ako magagawa kung walang masyadong nangyayari sa buhay mo. Pakiusap lang wag mo namang gawing katatawanan at gawin akong paksa ng mga usapan nyo. Hindi ko kilala masyado ang mga taong sinasabihan mo at hindi rin nila ako kilala. Hindi sapat ang isang araw para mabuo sa utak ng lahat na puta ako.

Alam ko naman kung sino ako. Tama na. Alam ko naman kahit papano may utak ako, hindi ko pinangarap na magtanga tangahan sa mga pinupunto mo.

Anna

Unexpected bills

2011-10-10T16:45:00.002+08:00

Hindi ko alam kung kailan ako matatapos magbayad ng mga utang na hindi naman sa akin. Pagod na rin ako sa mahahabang pagdadrama at mga hindi pagsasabi ng katotohanan kung saan ba napunta ang mga perang pinapadala ko noon. Bubulagta na lang ba ako sa galit o mag a alsa balutan na ako?

Kahit ilang math pa ang gawin ko, hindi ko lubusan maisip kung ano ang mga posibleng outlet ng pera niya. Pagod na akong magbigay ng pera, akala yata namimitas lang ako sa ibang bansa. Hindi ganung kalakihan ang kita ko, tipid ako kung tipid. May maipadala lang sa kanila lagi. Ngayon medyo sunud sunod ang problema namin.

Una, yun tita ko na diagnose siya ng breast cancer, kailangan naman ng additional na pera para sa chemo at mga gamot. Hindi biro ang mga tests na gagawin at mga presyo nito. Ang tiyahin ko ang katulong ko sa pagbabayad ng bills sa bahay. At asar na rin ako sa mga 'boarders' namin.

Pangalawa, bayad utang ako sa credit card ng nanay ko. Hindi ko alam na naging hobby niya pala magkaroon o mangolekta ng credit cards. Nag iisip ako kung saan ako kukuha ng pera pangsalpak ng otseinta mil. Isang credit card pa lang yun ah. Wala akong nakitang bagong gamit man lang sa bahay, sira pa rin ang tiles sa banyo pero maganda ang wardrobe ng kapatid ko. Ayoko nang mag esplika na mukhang anak ng congressman ang kapatid ko habang ini-spoil siya ng nanay namin.

Pangatlo, mukhang end of November pa raw ako aalis. Bad news ito. Kailangan ko ng makabalik sa site soon. Kailangan ko ng pera. Kailangan ko ng pangsalpak sa mga bayarin na naririndi na ako. Huwag ko raw i-stress ang sarili ko, pero ang lahat naman ay sa akin nagsasabi na may utang sila sa ganito at ganoon, at kailangan ko yun bayaran.

Haist, pinagdadasal ko na sabihin na ng nanay ko kung ano ang totoo. Kung saan ba napupunta ang pera. Pagod na ako eh. Hindi na rin nakakatawa.

Bikini Mall

2011-10-05T21:46:00.004+08:00

Kapag may natsismis sa MOA na may babaeng nakitang naka panty at bra ay baka ako lang yun. Hindi ko alam kung bakit pinauso ni Henry Sy na ang dressing room ay nasa gitna ng damitan at kurtina lang ang harang mo. Ayown, dahil ang nanay ko ay excited na makita ang damit na sinusukat ko, binuksan niya bigla ang kurtina habang nakahubad ako. Hindi ako naiilang mag bikini, pero sa beach! Ilugar naman natin. Nung una, nainis talaga ako, hindi ko pinapansin ang nanay ko.

Eh kasi nakakainis naman kasi eh. Saka added pa nun ay may sipon at migraine ako. Kumbaga, doble doble ang sakit ng ulo ko. At mapapa very good ka sa nanay ko na nag grocery pero ako ang hiningian ng bayad. Alam ko na ramdam niya na gusto kong manipa at magwala, pero understanding kuno naman siya. Kumbaga siguro naisip niya, kanya kanyang topak lang yan. Dahil kapag siya naman ang may topak, ako naman ang nagbibigay. Pero gusto ko pa rin humingi ng dispensa dahil ang init ng ulo ko kanina. Haist, pagod na me. Akala ko ba bakasyon ako bakit ang stress ay nakabuntot pa rin? T_T

Brown and proud

2011-09-12T01:41:00.003+08:00

Bet na bet ko ang kulay ko ngayon. Kayumanggi na ever ako. Oh di ba? Akalain mong sa Yuropa pa ako magiging tan kahit papano. Pinanganak ako na parang papel sa puti. Pero minsan mukha na akong anemic, saka kapag sobrang puti, pede mo ng i-trace ang mga ugat ko. May green, may red, hehe. Hindi healthy tingnan.

Nagpunta kami ng kasamahan ko sa Budapest para gumala. Okay na okay naman dahil sa wakas, nabili ko na rin ang satchel bag na laman ng mga panaginip ko. Payapa na akong makakauwi ng Maynila habang naghihintay sa akin ang bills ko sa credit card. Kaloka. Huwag naman sana akong himatayin kapag nakita ko na. Sobrang mura ng mga damit dito katulad ng Zara, H&M at New Yorker. Panatiko ako ng New Yorker, kasi bet na bet ko ang mga sando nila.

Mahilig ako mag sando, pawisin kasi kili kili ko eh. Para may extra ventilation. Hehe. Huwag ng maselan at wala naman amoy. Haha. Tumatalab naman ang deodorant ko. Uuwi na ako, marami rin ako ng mami miss dito, katulad ng mga operators sa planta at yun pagpunta ko ng Kecskemet para lang magmuni muni sa parke. Haist, Pilipinas, hintayin mo ng pag uwi ko. =)

Ngayon lang please

2011-09-11T04:12:00.003+08:00

Hindi ko alam kung rereglahin lang ako kaya inaatake ako ng kamalditahan. Ang pakiramdam ko minsan, taga linis ako ng dumi ng ibang tao. At masama pa nun, sa iyo ang hirap, sa kanya ang pasarap. Masama na ito kung tutuusin. Kasi naiinis ako sa kanya, sobra. Bakit pagkakatiwalaan ang taong ganun? Alam naman na ng lahat ang ugali niya at siguro naubos na ang pang unawa ko sa kanya.

Wala akong pasensya sa mga pabayang tao. Ilan pa ba kami na magsasabi niyan? Inuunahan mo ng pananakot at lakas ng loob ang ibang tao. Madali magpaikot, di ba? Nagagawa mo na sa lahat. Alam ko na rin ang siste mo, ginagawa ko rin yan. Pero hangga't maaari, hindi ako nagpapabaya. Tinatawag ko yan na switch and bait method. Sasabihin mo ang kalahati ng katotohanan, aamin ka sa kalahati ng pagkakamali at aakalain ng iba na napakahonest mo. Pero ang totoo ang importante lang ay ang tingin sa iyo ng iba. Takot na takot siya na mabahiran ang karakter niya, hindi naman niya tinutuwid o kinokontrol ang mga pagkakamali niya.

Sana pabalikin siya dito, nang siya na ang maglinis ng mga dumi niya. Pagod na kaming lahat.

Message sent

2011-09-01T00:59:00.002+08:00

Dear Lord,

Ang bilis naman ng response time mo. Na-touch ako sobra. Siguro naisip mo na kailangan ko pa talaga na suportahan ang pamilya ko kaya binulungan mo ang boss ko na bigyan ako ng additional na sahod. Kahit ako hindi makapaniwala. Sa letter na na-receive ko. At ang bongga sa lahat, bibigyan ako ng paid vacation leave for 1 month. Haist, thank you Lord talaga! Madami pa rin anghel sa lupa katulad ng VP namin, kinausap niya pala last Friday ang super boss.

Yun stress sa planta, sana mawala na rin. Maging mas OK ang takbo sa mga susunod na araw. Mabait kasi ang kliyente kaya sana maging the best din ang process sa amin.

Lord, yun lalake na lang? Hihi. =)

Anna

Pagod na po ako

2011-08-30T01:49:00.002+08:00

Dear Lord,

Pagod na pagod na po ako sa planta. Sana po bukas ma-solve na po sila lahat.
Pagal na pagal na po talaga ang katawan ko eh. Totoo nga po yata na when it rains, it pours.
Kayo na po ang bahala sa akin.

Ito po ang mga nagpapagulo sa isip ko:

Napapagod na po ako na sa kada-text ng pamilya ko, pera ang hinihingi sa akin. Wala po akong ipon, gusto ko rin naman gawin yun ginagawa ng ibang kasing edad ko. Yun may mga pundar na. Nakakabili na sila ng sasakyan o kaya lupa o bahay. Kasi minsan, nadadala po ako dahil pag uwi ko bayarin sa credit card ang binabayaran, yun tipong mga bagay na hindi naman kailangan. Maalis na po sana ang luho ng kapatid ko at nanay ko.
Ikakasal na pala siya, eh paano na ako? Sa totoo lang, hindi ako malungkot dahil meron na sya, nalulungkot ako dahil bakit ako hanggang ngayon hindi pa rin makahanap? Kahit ilang beses pa sabihin ng mga tao na bata at maganda ako, kung wala naman nagsasabi sa akin ng, "i'll keep you" o kaya "i'll take care of you," nakakalungkot lang. Gusto ko naman na may aamo sa akin, pwede ba akong maging damsel in distress kahit papano? feeling ko kasi ako na lang si supergirl lagi eh. Yun tipong ok lang na masaktan, kasi alam naman ng mga tao na madali akong maka recover. Haist kung alam lang nila. Pero sana dumating na yun lalake para sa akin. At wag naman yun mga walang kamatayang pa-tweetums na crush daw ako, eh hindi naman nagpapadala ng pera sa account ko. (joke lang po!)
Stress ako sa work. Ayokong tumandang dalaga at sa klase ng trabaho na meron ako, isa itong posibilidad. Peg na peg ko ang career woman. Gusto ko na mag resign, magsimula uli sa ibang kumpanya pero sa hirap humanap ng trabaho ngayon, napapakamot na lang ako sa ulo. Sinabi ko kanina sa boss ko na kailangan ko ng pahinga pag uwi sa Pinas ng Sept. Sabi ko 3-5 weeks, ayown, hindi sumagot. Speechless. Ang dami pang problema ngayon sa planta, sana bukas ay gumanda na ang resulta. Pagod na rin talaga ako eh. Ayon sa schedule kung masunod man iyon, pupunta akong Mexico at 2 projects yata ang posible kong hawakan. Naloka ang bangs ko. Wag naman po ganun.

Lord, sabihin nyo po sa akin kung ano ang mga dapat kong gawin ah. Kayo na po bahala sa akin. Pagpasensyahan nyo na po at kung minsan ay hindi ko nasusunod ang mga utos niyo.

Marami pong salamat sa pakikinig.

Anna

Dear

2011-08-26T01:29:00.002+08:00

Dear,

I lose interest already. It has been a year or so, move on. But I guess, you did. However, you confused me with your actions. I don't care and that's our reality. If you have doubts with what's your situation now, you have chosen it. Please deal with it. Decisions are made and as far as I understood, we accepted 'that.'

Also, I don't have to deal with all your circus. I have enough work on my plate right now and having additional life drama is not what I wanted. If you wanted me back, just say so. It doesn't mean I'll accept you again with open and loving arms, but this is negotiable if you can help me with my priorities and what I wanted.

I am still the manipulated princess you know, it's either you deal with it or find ways to tame me.

Let's pray for each others happiness.

Thanks!
Anna

Ayown

2011-08-24T03:37:00.002+08:00

Marami ang nagsasabi na ang haba raw ng pasensya ko, pero sa isip ko, pinapatay ko ang mga taong nakakapagpasira ng araw ko. Hindi ako nagtataas ng boses, hindi rin ako nananakit, hindi ka makakadinig sa akin ng kahit na ano, pero sa isip ko 'dead meat' ka. Pero parang kasalanan din yata yun. Hindi man alam ng tao na yun, sinasakal ko na siya sa imahinasyon ko. Lumalabas na ang pagka-psycho ko. Tsk tsk.

Sa totoo lang, hanga ako sa mga taong kayang manindigan sa kung ano ang gusto nila, sa tama o mali. Kalimitan kasi, mas tatahimik na lang ako, dahil ayokong makapanakit. Pero alam ko na masama akong magalit, madami ng umiyak ng nagagalit ako. At sa bawat iyak na yun, nakokonsensya ako kasi obviously nakapagpasama ako ng loob. Pero in fairness, sa nangyayari ngaun, ako naman ang sumasama ng loob, baka ma heart attack na ako.

Eh ano ba talaga ang trabaho ko?

2011-08-13T12:01:00.003+08:00

Hindi ako makatulog sa inis. Hindi ko alam na sa lahat ng tao siya pa ang gagawa sa akin nun? Hokey, ako na ang hindi nag-explain masyado at siya na ang hindi masyadong makaintindi. Perfect combination. Ayoko lang maging outburst ng mga maling desisyon niya. Pressured siya, pressured din ako - sa kanya!

Ayoko magmaldita, pero minsan may pinipili ang mga pagkakataon. Kung trip mo na palabasin na aanga-anga ako sa lahat. Fine. Maghanap ka ng bagong magbabaklas ng mga gamit dyan. Leche. Nakakagigil talaga.

Naiisip ko ano ba talaga ang trabahong nasa kontrata ko? Wala namang babysitter na nakalagay o kaya resident psychologist. Ayoko nga rin pala na makaka receive ng mails na madaming exclamation points. Palit tayo ng posisyon, ako diyan, ikaw dito. Malalaman mo kung gaano kinakalyo ang mga kamay namin at gaano ka dumi ang mga pantalon.

Sayang, nadupilas tuloy ang tingin ko sa iyo. Akala ko okay na okay ka. Kaya mo rin pala gawin yun. Natutulad ka na rin sa iba. As usual, lagi kong pinagdadasal na sana ay hindi ako maging ganun para lang hindi mapahiya sa ibang tao.

At ano ang laman ng email ko, kung nakagulo man sa lahat, pasensya na. Ako na ang nag sorry na naka copy ang buong mundo para lang matapos na ang mga petty arguments. Kaloka. Magugulo ang bangs ko nito eh. Ang mantra ko lang naman ay, 'just apologize, it's a lot easier than arguing.'

Ito ba talaga ang mundo na para sa akin? Eh halos lumupasay na ang katawang lupa ko at mag hyperventilate na ako sa inis. Kaloka.

Climbing the ladder

2011-08-04T04:16:00.002+08:00

Uso ba talaga sa mga pinoy ang maghaltakan pababa? Pero sa akin lang ah, kung masama talaga ang ugali mo, mabubulgar talaga sa lahat yan. Wag na tayong magpalusot na misunderstood ka kung halos lahat ay nakakapansin.

Pagod na ako sa drama. Nawalan na rin ako ng ganang tumulong. So bully-han na lang. Okay, fine. Pero hindi rin ako mag-aayos ng mga dumi na kinalat nyo. Kanya kanya na muna tayo sa ngaun.

Maybe it is time...

2011-07-18T02:01:00.002+08:00

Sa mga nakalipas na buwan, hindi ko rin alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman. Ayoko kasi na parang makita ng iba na nag gi give in ako. Well, oo, ma-pride pa rin ako. Yun yata ang problema sa akin. Hangga't mailalaban ko, ilalaban ko.

Medyo natatakot ako na kinakabahan sa mangyayari ngayong gabi o araw na ito. Hindi ko alam kung makakabalita ba ako ng maganda o mas malulungkot ako. May mga araw na naiisip ko na sana kung hindi siguro ako masyadong demanding naisalba ko pa ang lahat. Saka naisip ko kung bakit hindi ko inilaban, simple lang naman ang sagot ko, ayoko ng magmukhang tanga. Iiwas na lang ako, ipapakita sa lahat na okay ako, wala akong problema at ayos lang ang lahat. Pero sa gabi umiiyak ako. Kasi wala naman makakaintindi sa akin.

Paano kung maisalba ko pa sa pangalawang pagkakataon? Malamang kakainin ko lahat ng hiya ko. Wala na akong magiging pakialam. May masasaktan, malamang. Mas malaking gulo ang nakaabang sa akin. Willing ba akong isakripisyo ang lahat? At lahat ng ito mukhang malabong mangyari pero hindi rin natin alam sa kapalaran o sa mga susunod na mangyayari. Hindi ko na naman nasagot kung kaya kong isakrapisyo ang lahat. Pero sa ngayog oras na ito, malamang, oo ang magiging sagot ko.

Napatunayan ko na naman siguro na hindi lang mukha ang meron ako. Napapagod na akong ipamukha sa akin ng mga tao na 'cute' lang ako kaya, kayang kaya ko na paikutin ang lahat ng gusto kong paikutin. Sana maisip nila na pinaghihirapan ko lahat ito.

Pero kung iadya ni Lord na makahanap ako ng iba, sana soon dumating na lahat. Pagod na rin kaso ako at gulung-gulo kung ano ba talaga ang gusto kong mangyari.

the complexities of it all

2011-06-30T12:49:00.003+08:00

nakausap ko yun isang thai process engr namin. hindi ko alam kung maaawa ako sa kanya o ano pa man. sa buhay pag ibig niya, ang hilig niya talaga sa mga pinoy. hindi naman sa sinisiraan ko ang mga pinoy sa kanya sa aspetong pag ibig, ang sabi ko lang, ang pinoy malalambing yan at madalas nagiging pakawala kapag nasa ibang bansa, kaya mag ingat siya. hindi ko nilalahat, pero yun lahat ng mga naging boylets nya ay kakilala ko.

yun una, ok sana sila eh. aminado yun lalake na may mali siyang nagawa. pero sa tingin ko yun lalake mahal niya yun thai at mahal niya rin yun pinay niyang girlfriend. sino ang pipiliin niya? pinili niya yun pinay, kasal na sila ngaun. ang basa ko sa kanya, kahit kanino siya mapunta ay ok lang. magiging masaya pa rin siya, yun nga lang may masasaktan at masasaktan.

naisip ko, sana hindi ako umabot sa ganung punto. saka nakakatakot. kasi pakiramdam ko ay naranasan ko rin ito. hindi ako mapipili kasi malayo ako lagi. ang realidad ng buhay.

halatang bitter na bitter ako at wala akong ~~pineperahan~~ nilalablayp ngaun eh. pero sana dumating na siya. naisip ko na kapag dumating ito ngaun, panahon na siguro para wag ako magpakasubsob ng bonggang bongga sa career ko. sabi nga nila, hindi ka naman masasamahan ng mga emails na yan kapag malamig ang mga gabi.

wala ng cohesion ang sinusulat ko, at papasok pa ako sa site. next time ulit!

Thank you Lord! =)

2011-06-17T10:45:00.003+08:00

Napansin na siguro ni Lord na padukha ako ng padukha sa paglipas ng mga araw. Unexpectedly, binayaran ang site visit ko ng February. Swak na swak siya na pang-grocery sa bahay at pambayad ng ilang bills. Ayaw niya talaga akong masadlak muli sa pamemera ng lalaki. Joke lang!

Nasabi ko sa isang entry ko na medyo nagpautang ako ng medyo may kalakihang halaga. Wala ni isa sa mga mokong ang nagbabayad pa. Yun isa naman ay nagsabi na baka ma-delay siya. Kaya sige, kebs lang. Yun isa ay nilapitan ko na kanina. Nag-ok naman siya at sana ay mabigay niya sana sa akin bago ako umalis sa june 25.

Madami kasi akong dapat bilihin. You know, clothes. Joke lang! Toiletries kasi. Mahal kasi masyado ang toiletries sa Yuropa, so ang balak ko ay magdadala ako good for 3 months. Eh siemps, toothpaste nga lang ang mahal na sa atin ngaun eh. Naiisip ko na every other day na lang ako maliligo para tipid sa sabon. Joke ulit. Hehehe. Pero sa totoo lang grabe na ang taas ng mga bilihin ngayon. Mag co collapse na ako sa gastos.

Pero salamat talaga kay Lord at nakakaintindi siya. At binulungan niya siguro ang accounting namin na bigyan na ako ng kaperahan. =)

Soi dao!

2011-06-14T10:15:00.003+08:00

Medyo naaalangan ako sa pupuntahan ko ngaun. Umaamin ako na pagdating sa mga trabaho pakialamera talaga ako, nasa border na ako ng super epal. Kasi gusto ko lang naman malaman kung nasunod talaga ang design. Pero sana maisip ko rin na may mga taong hindi komportable sa pag-iisip ko na ganun. Overly insensitive daw ako minsan dahil walang patumangga akong nagsasabi kung may mali na dapat itama. Pero ang masasabi ko lang, kahit kailan hindi ako nanglaglag ng kasama. Tipong kapag may nakita akong mali, sige ako na lang ang mali. Parang mas madali kasi na umamin ka na lang kesa ga-kilometrong email ang lalabas kasama ang mga taong ayaw umamin ng mga pagkakamali nila.

Ano ba ang masama kung malaman ng ibang tao na nagkamali ka? Kakulangan ba sa pagkatao mo yun? At bakit may mga tao rin na mahilig umako ng mga gawa na hindi sa kanila? May pagkakataon dati na isa ako sa mga tao na yun. Ayoko na malaman nila na may mga mali akong desisyon. Iyon pala yun mga papuri na natanggap ko ng mga panahon na yun ay walang kahit na anong saya na naidulot sa akin. Kasi hindi naman talaga ako ang gumawa nun eh. May isang tao na nagpa-realize sa akin na dapat umamin ka sa lahat ng mga bagay na totoong nangyari. Ang laking epekto nun sa pagkatao ko, dahil alam ko na sa ngayon kung magkamali man ako, at aminin ko yun sa lahat, wala naman palang kabawasan sa pagkatao ko. =)

Ang nakakalungkot lang ay, yun taong nagturo sa akin ay mukhang hindi nasusunod ang mga words of wisdom niya. Practice what you preach, ika nga. Well, well, ganyan lang yata talaga ang gulong ng buhay.

Nga pala, wala namang exciting na nangyayari sa buhay ko ngayon. Baka next week ay umalis na ako. Nagulat din ako dahil fully booked ang schedule ko hanggang December ayon sa latest projects na binigay ng dept. head namin. Ewan ko lang kung may mabago pa man dun. Pero as usual, basta pera GO lang! =)

Piktsur sa itaas: Iyan yun mga panahon na tumakas kami sa site para mamundok sa Soi,Dao, Thailand.

Effort!

2011-06-08T17:25:00.002+08:00

Madami ako dapat binabasa ngayon kaso nakikipag tsismisan lang ako eh. Ang daming distractions, hehe. Ang dami ko pang dapat aralin pero walang laman ang utak ko sa ngaun. Ang siste, mag uuwi ako ng reading materials sa bahay. T_T

Gusto ko na talagang pilitin ang sarili ko na aralin na ang dapat aralin. As usual, medyo ayoko kasi na mag ask ng masyadong madaming tulong sa lahat. Gusto ko ma figure out ko na rin mag-isa para wala akong masyadong problema. Busy din naman ang iba, hehe.

May isang malagim na sikreto akong sinabi ko sa ka-officemate ko. Nag connect the dot siya at may nasabi siya sa akin. Ayun, ang masasabi ko para sa tao na yun ay effort. At madaming salamat dahil gumagawa ka ng paraan. Pero siemps, wala ng regrets dahil tapos na. Ang importante ay komportable tayo kung saan man tayo andun. At kung magkita pa man, eh di wag munang isipin ngayon kung ano man ang mangyayari sa pagkakataon na yun. Bahala na si Lord. =)

Ilang linggo na lang ay lilipad na ako pa-Yuropa. Balita ko ay madami raw problema dun sa ngayon. Sana sale ang Zara at sana ay may extra pa akong pera. Sa sobrang gago ko kasi, nagpahiram ako ng pera. Kaso hindi pa binabalik sa akin. Medyo malaki pa naman yun sa isang hampas-lupang katulad ko. Kaya nakaka-sad kung hindi siya magbayad on-time. Hay sana ay makaramdam naman siya. Hindi kasi ako komportable na parang maniningil lagi eh.

Sige ipaliwanag mo sa akin

2011-05-30T09:58:00.002+08:00

Kagabi, prusisyon ng Hijas de Maria. Oo, ako na ang mahilig sumama sa prusisyon. Isa sa mga rason dito ay taong simbahan ang nanay ko. At siemps, dahil emoterang froglet ang nanay ko kailangan kong sumama. O kung hindi ay magtatampo iyon ng bonggang bongga. Buti na lang may libreng pagkain after ng prusisyon, kanin + menudo at walang kamatayang Plus juice drink. Lamang tiyan na rin.

Nagtaka ako at may dalang plastic ang nanay ko. Nalaman ko na sapatos pala iyon. Nung nagsimba kami naka high heeled shoes siya (yun tipong 3") at dahil magpuprusisyon nga after ng misa ay nagpalit siya ng sapatos. Tama ang hula niyo, high heeled sandals naman. Hindi ko maipaliwanag yun, dahil isa ako sa mga babaeng puro flats ang sapatos at sandals. Sabi ko sa kanya, papaltusin din ang paa mo dahil ang haba ng lalakarin natin. Pero keribels lang daw niya. Sa mga sitwasyon na ganito, paniwalaan mo na lang ang nanay mo kung ayaw mong magulpi pag uwi ng bahay.

Pero hindi ko talaga ma-gets ang high-heeled na sapatos. Mapa stilletos man yan o wedge. Basta ang pakiramdam ko, matitipalok ako kung isusuot ko yun. Nag try na ako nito nung nagpunta ako para sa isang interview sa The Fort at napakalaking loser sign ang pedeng ikabit sa akin. Pero hindi ko talaga magegets ito. Inggiterang maldita lang talaga siguro ako dahil sa sumpa ng pagiging flat footed at sakang ko ay hindi ako pede mag suot nito.

The never-ending question of.. are you ok?

2011-05-24T13:08:00.002+08:00

Someone sent me a message, I got too excited. Picturing in my head the summer dress that I'll wear, how will I act and what are the 'right' words that I will say. Unfortunately, I am too late. But strangely though, i don't feel anything. I guess, time really heals wounds.

I think I graduated with 'pa-cool' boys. Trying to get your attention with flashy cars, expensive phone calls, bouquet of beautifully-arranged flowers, surprise dinner dates and a promise of get-away ticket for an 'induced' romantic trip together.

Last December, a friend told me that I looked and acted differently. He misses the old me. The one who's not trying to be too kind or sweet. He said, he appreciates that I am 'kinder' now and yet he misses his best friend. I asked him, what is the old me? He said the old me is spontaneous. I am not trying to manipulate or control everything and patience is never my virtue. He said I get mad in a funny way but I only get mad only at that moment. But right now, he said I just keep mum about everything. Then later on, explode in unnecessary situations. Not a good step to maturity.

Then i figured, what made me change the old me? It is because of a boy. I worry that he might not like my Eastpak bags so I changed it to Naraya. He might not like my college t-shirts so I switched to dresses. He might not like my sneakers so I moved to sandals. He might not like my immature outbursts so I tried to control my emotions. And the list goes on and on. And what did I get? A colder version of my old self. Eventually, I forgot about the boy and yet most people are trying to patch things up for both of us. I am tired and I am okay.

I am happy he's okay and it seems he respects my distance. I want to keep it that way. No more drama, no more crying and no more running away. I guess, I lose interest or maybe I am just disillusioned with the love bubble. One way or another, I feel good that no one is mocking my curly hair, i don't have to wear colored contact lenses to look like a K-pop singer and no one will criticize every move I'll make.

Let's just be happy that we are all happy. It might be in different forms but bottom line is, we are happy. And to answer the most mono-question I am asked everyday, yes everybody, i am OK.

The Oriental Connection

2011-05-07T18:07:00.002+08:00

Madalas, pinagpapasalamat ko na chinita ako. Bukod sa madaming perks dahil ang akala ng iba ay taga-Korea ako o Hapon, hindi pa ako nakadanas ng racial discrimination ng matindi. Nakakalungkot lang isipin na may mga kaibigan ako na nakadanas nito.

Sa mga taong masyadong mataas ang tingin sa kanilang mga sarili, gumaganda kaya ang pakiramdam nila kapag nangmamata sila ng tao? May bearing ba talaga ang kulay ng balat mo kung hindi ka naman sensitibo sa nararamdaman ng iba? Saka sana wag naman sanang isipin na ang sino mang puti ang balat ay sila lang ang anak ng Diyos.

Pinagdadasal ko na malagpasan iyon ng kaibigan ko at sana rin ay hindi ako maka-experience ng ganun. Mahirap ng nasa isa kang malayong lugar. Sana kung ako ang mapupunta sa malayu-layo, warm welcome ang matanggap ko at hindi racism.

Tao rin naman ang mga asyano di ba? Nakapag aral naman ang karamihan sa atin. At hindi ko maisip na kung sino ang nagsabi ng pamantayan tungkol sa bansa ng unibersidad na pinanggalingan. Alam kong may kaunting yabang kung galing ka sa isang maunlad na bansa, pero sana maisip nila na bonus lang iyon. Iba pa rin talaga kung may maganda kang pag-uugali.

ohh you are so scary

2011-05-01T19:51:00.002+08:00

Oo, natatakot ako ngayon. Sa taong nagiging ako. Parang ang pakiramdam ko ngayon hindi na ako nakukuntento. Ang baba na rin ng tingin ko sa sarili ko at palong-palo na sa akin ang salitang self-pity. Gusto ko man murahin at sipain yun sarili ko ngayon, mas gusto ko itong gawin sa kasama ko sa trabaho. You see what I mean? Gago na talaga ako.

Hanga ako sa isang kaibigan na nagresign sa kanyang trabaho. Sa akin kasi, aamin na ako, gusto ko ang pressure sa work na ito at sa tingin ko nagagawa ko ito ng OK. Kaso ang masama lang, parang lagi nang sinasabi ng mga tao na mag-guide na muna ako. At sa mga kupal na gina-guide ko, gusto ko sanang sabihin na ang yayabang nyo. Kayo na! See another, kasamaan ng ugali. I am so scary right now.

Sa ngayon, iniisip ko ano ba ang dapat kong gawin para mawala na ito? Kasi feeling ko isa ito sa mga lason sa isang karakter ng tao. Ikaw ang naiinis, at yun mga negative vibes kasama mo 24/7, at hindi maganda yun. Masyado na akong subsob sa trabaho, kailangan ko mag relax. Pero paano?

Saka sakit din sa ulo sa bahay dahil nga parang sa akin naka-atang ang mga bills. Na ang parang kalkulasyon ng ibang tao ay nagtatrabaho ako para sa kanila lang. At dapat ay wala akong share sa sahod ko. Tsk tsk. Wattalife.

Hindi ako makapagdasal ng matino, dinaan ko sa herbal massage, parang wala pa rin. Sana si Lord, bulungan ako sa panaginip ko kung ano ang dapat kong gawin. At kung naiinis talaga ako sa kasama ko ngayon, wag naman sana makaapekto professionally. Sige pang malditang banat na naman, hindi kasi siya likeable eh. Pero kung siguro hindi na makapagtimpi sa akin yun, baka maya maya lang inapakan na ako nun. Yun literal!

Dear Lord, alam nyo naman po ang nangyayari sa akin ngayon. Please please tell me what I should do. Ayokong makita ang sarili ko na ganito. Parang masyado na akong narcissist. Hindi na po maganda sa pakiramdam. Sana makita ko na yun balanseng hinahanap ko. =)

Umamin na Kasi

2011-04-29T18:40:00.002+08:00

Lord please ease this irritation im feeling before I explode on an innocent bystander! Lord I don't know why my temper is flaring and so many small things are pushing my patience over the edge. Calm my nerves lord. Amen!

Iyan ang dasal ko sa ngayon, sinulat ko na rin sa papel para mabasa ko lagi. Bakit na naman ba ako naiirita? Simple lang naman, may hindi umaamin kung sino ang gumagawa talaga ng mga reports sa planta. Ang sa akin lang, umamin ka sa mga nag internal email. Pwede mo naman sabihinng tinulungan ka.

Aminado ako na sinabi ko na huwag ilagay ang pangalan ko. Pero sana kapag napupuri siya, umamin naman sana kung sino ang gumawa talaga. Hindi yun magugulat na lang ako at dawit ang pangalan ko kapag may problema.

Malamang, ipapa-assess sa akin ang tao na ito pagbalik ko ng opisina. Kung ngaun ang tatanungin, malamang bagsak ang ibibigay ko sa kanya. Bukod sa ang sakit ng ulo niya mag-ingles, lahat sasabihin mo kung ano ang isusulat niya. So, akin na lang kaya ang sueldo nya? Kaso gusto ko pa rin maging fair, kahit naman ang ilang commissioning engineers na nakasama siya ay negatibo pa rin ang feedback sa kanya.

Siguro, kung hindi siya masama tumingin sa akin at hindi ako niyayabangan, iintindihin ko pa rin. Kaso sa iksi ng pasensya ko ngayon, parang joke time na lang yun sinabi ko eh. Sana dumating na yun isa na papalit sa akin dito. At sana, bulungan ni Lord ang tao na yun na magsabi ng totoo sa nag internal email sa kanya. =)

Penitensya

2011-04-23T15:43:00.002+08:00

Well, what a day talaga. Samahan mo pa ng tantrums ng nanay ko. Tsk tsk... Holy week na holy week talaga. Nung Biyernes, sumama ako sa mga nakilala kong Indonesians dito para mag simba. Na-touch talaga ako dahil tinatranslate nila from Indonesian to English para sa akin. Wa akong masabi. Super effort talaga. Naloka lang ako ng kaunti ng may picture taking na at kinukuhanan lang ako ng pics (celebrity ate??). Dito kasi sa Sumatra kapag may mga hindi taga-rito o foreigner mabilis silang ma-excite. At katulad nating mga pinoy, karamihan sa kanila ay napaka hospitable.

Tinext ko ang nanay ko na nagsimba nga ako. Kaso hindi nagrereply. Nagpadala rin ako ng kaunting pera sa acct niya at wala pa rin reply. So tinext ko na ang bunso kong kapatid ngayong Sabado. Ayown, mukhang nagtampo dahil baka di ko raw sinabi sa kanya about sa account ng tatay ko. Aminado ako na medyo sinisikreto namin yun. Dun na ako sa account ng tatay ko nagpapadala dahil minsan nagagastos ng nanay ko ang pinapadala kong pang-grocery at pambayad sa kasambahay namin. Which is hindi talaga ok. Katulong ko sa pagbabayad ng bills ang tita ko, medyo naghihinaing na rin kasi siya.

So suma tutal, dalawa lang kami sa bahay na nagbabayad. Wala pang trabaho ang kapatid ko dahil sa ubod ng selan (alta-sosyedad ang loko!), retired na ang tatay ko at maliit lang ang nakukuha niya sa SSS at ang nanay ko, majority ng kanyang sueldo ay pambayad sa credit cards nya. Plural yan ah!

Naiintindihan ko ang nanay ko sa aspeto na parang hindi siya natulungan ng tatay ko financially. Pero pilit kong pinapaunawa sa kanya na ang sumalo sa tatay ko ay ang kapatid nito, which is si tita. Saka yun mga panahon na may work ang tatay ko, sagana talaga kami. Sa totoo lang, kaya kami nahihirapan ngaun ay hindi nila magive up ng kapatid ko ang lifestyle namin nun. Lahat ng luho ng kapatid ko ay sunod. Pede na siyang maging lalaking version ni Imelda Marcos sa dami ng sapatos na walang bababa ng Php3000. At saan ka nakakita ng kitchen assistant na naka Crocs at naka Rayban? Lahat ng luho ay bigay.

Gulapay na ako sa trabaho dito sa site. May sakit din ako. Kagustuhan ko man na ibigay ang lahat ng mga naisin nila. Hindi na kaya sa ngayon ng katawang lupa ko. Mahirap ipaintindi ang mga bagay sa mga taong hindi rin naiintindihan ang trabaho ko.

Sana ay malagpasan namin ito dahil madalas ang sakit na sa ulo.

Isip isip

2011-04-17T20:31:00.000+08:00

Nagbabalak na akong mag resign sa trabaho. Pero siempre, ayoko namang gawin kung wala pang offer sa ibang company. Kumbaga magpaka-praktikal na tayo. Hindi ko rin naman kasi alam kung worth it pa yun stress na kinakaharap ko ngayon. Kasi dati lagi akong masaya kapag sa trabaho, ngayon ginagawa ko na lang dahil kailangan kong kumita ng pera.

Disappointed din ako sa mga turn of events. Yun proyekto na labas sa Asya, napunta na sa iba. Bakit? Kasi nakatali ako sa isang proyekto na dapat ay hindi naman ako ang orihinal na umaasikaso. Ang bitter bitter ko talaga. Kasi kung sino pa ang dapat humawak nito, sila pa ang sinuwerte. Ang gaganda ng lugar nila, mabilis ang trabaho dyan. Kasi lahat ng kailangan, mabilis maibibigay ng kliyente. Dito kailangan ko pang habulin ang lahat, umusad lang ang proyekto na ito. Nakakapagod kaya.

Na-touch naman ako sa isang inhinyero na nakasama ko dito. Sinabi niya talaga sa boss namin kung ano ang sitwasyon ko. Hindi ko alam kung ano ang napag usapan nila in detail. Pero sa Martes ay pupunta yun dito at malamang ay chikka galore na naman kami. Minsan, ang hirap kasing ipaintindi sa mga managers na hindi ako robot. Na minsan, gusto ko rin mag relax. At hindi lahat ng mga problema ng iba ay ako ang popronta. Ayoko kasi ng mga mayayabang at akala mo kung sino. Ang sa akin lang, tumapos muna sila ng ilang proyekto saka nila sabihin na responsable sila.

Halata naman na puro trabaho na ang nasa isip ko. Kahit panaginip ko sa trabaho pa rin. This is not the life I wanted. Sana dinggin ni Lord ang mga panalangin ko. Ibigay niya sa akin kung saan ba talaga ako dapat pumunta.

Ito na naman tayo

2011-04-11T22:43:00.001+08:00

Hindi na ako magpapaka-plastik na natuwa ako sa ginawa niya sa akin dati. Hindi ko rin alam kung ano ang magiging reaksyon ko kung magkita kami o makialam siya sa kung ano ang ginagawa ko. Pero as usual, si Anna ako. Laging umiintindi.

Minsan, natatakot na ako sa mga naisusulat ko dahil parang wala ng positive. Lagi na lang negative vibes. Naisip ko rin naman gusto ko na lang ilabas para pag nabasa ko ulit at okay na ako, ma-a-acknowledge ko na nangyari siya. Ayoko naman na kimkimin ang lahat at baka hart attack na ang abutin ko.

Pero hindi naman ako galit sa kanya eh, naiinis siguro. Pero alam ko konting panahon pa at tuluyan na yung mawawala. Wala naman sigurong matutuwa kung ikaw ang nawalan di ba? O baka hindi lang ukol ang panahon na iyon. Sana yun para sa akin, dumating na. =)

Nakakabugnot lang isipin na nung mga panahon na nasa akin na ang tao na yun, masyado akong naging possessive. Extremes ang ugali ko, kapag mabait, sobrang bait. At kung mainit ang ulo ko, wala akong sinasanto. Natakot siguro siya sa akin at tuluyan ng nawalan ng gana. Iniisip ko ano kaya ang nasa isip niya kung makita niya ulit ako? Hindi ko maipapangakong magbabago ako. Pero sana matanggap na niya na ganito ako at ano mang kultura na meron ako.

Tawa na lang ako. =)

2011-04-04T19:05:00.000+08:00

Dear you,

In times of weakness, kindly try to pray. If I'd tell this to you personally, we'll probably end up discussing religion and asking me 'irritating' things pertaining to my Catholic faith.

I don't know if you miss some things about me. But I am hoping you do and most of the times I hope you don't. I guess, we are on a better place now. You seem so happy and I feel more free. We ended up in a sour note but always remember that you'll always be special to me. Though you'll think that I am one of the most irresponsible person you met who caused you so much anger and hatred.

Still, I am firm on my decision that we don't deserve each other. You need someone who can be there for you, understand your bad days and love you unconditionally. I think you found her already. Sometimes, I am thinking if we end up together, we're probably causing a lot of trouble for each other. You'll be thinking where in the world I am and I'll be thinking who's slutty girl you're sleeping with. =(

We don't trust each other.

But I hope if we crossed our paths again,

The 'romantic' feelings are gone for both of us.
We can start anew, and this time we'll do it right.
Or we can give it a second chance but hopefully, at that time we fully understand what sacrifices mean.

All the best for you,
Anna

FYI
I feel bad that I am hearing lots of negative feedback from other people pertaining to your so-called kick-ass attitude. Remember, I can make you cry very easily. =)

+++

Baklang bakla na naman ang post ko. Tae naman kasi, naloka ako nung Sabado. Dahil nga mahaderang hitad ako, kahit kemahal-mahal sa Novotel, party pa rin ang drama ko. Kung hindi ako nakalabas ng araw na yun, malamang buwang na ako ngaun.

Hindi ko alam kung ilang baso ng beer ang nainom ko. Isipin nyo na lang from 10 PM - 4 AM yata ay tungga ako ng tungga. Hindi rin naman ako nalasing. Pero naging madaldal ako at sayaw ng sayaw. Oo, tama ang nabasa mo, pede na akong mag sideline as agogo dancer.

May isang 'farang' o ibang lahi ang walang patumanggang nagsasabi sa akin na, 'you can stay in my place.' Siemps, gusto kong himatayin dahil maya't maya iyon ang linya niya sa akin. Dahil nga polite ako ang sinasabi ko na lang, may sarili akong kuarto at dun ako babalik. Nagpapasalamat din ako dahil kung hindi dahil sa kanya hindi ako makakainom ng libre. Pinaghalo halo ko ang Bintang, Anker at Carlsberg.

Plakda ako sa kama ko pagkatapos ng walang katapusang inuman at sayawan, at yun farang, well, iniwan ko siya sa bar at dali dali akong pumara ng taxi. Ang dasal ko lang ay wag akong isumbong ng isang farang na commissioning engr kung gaano ako nilandi ng tao na yun. Nahihiya kasi me eh, hehe. ;p

Eh sana nagloloko lang ako di ba?

2011-04-01T06:46:00.000+08:00

Ang nega-nega na ng blog ko ngaun. Hindi ko alam kung pinaparusahan lang ako sa mga kamalditahan ko. Pero ang project na una ay hindi sa akin ay napunta na sa akin. Ang mga problema na dapat ay binabasa ko lang sa Manila office ay hinaharap ko na 'parang' mag-isa sa ngayon.

Look at the brighter side:
1. Magagawa ko ang mga moves na gusto ko.
2. Wala na akong masyadong iintindihin including tantrums ng iba kasi 'ako' lang ang andito.

Sumakit lang ang loob ko dahil ang daming napakong pangako sa akin. Hindi ko alam kung bakit ako lagi ang kailangan mag-shoulder ng problema na sana ay iba naman ang gumagawa. Nakakapagod kaya. Sumisipag tuloy ako maghanap sa jobstreet.

Ano ba ang gusto kong mangyari?
1. Mapatakbo ko ng maayos, maganda at stable ang planta na ito bago mag Mayo.
2. Makaalis na ako dito sa Indonesia sa Mayo at hindi na muling bumalik pa.
3. Makuha ko na ang proyekto na dapat ay sa akin na talaga at sana ay nasa magandang lugar ito.
4. Maging totoo sa sarili niya ang process head namin at sabihin niya ang totoong kondisyon ng mga schedules at sabihin niya lang kung naaasar na siya sa akin dahil sa mga tanong ko.
5. Magkaroon ako ng kapalit na process engineer dito sa Mayo na talagang 'pinagkakatiwalaan' nila. At kapag may naghinarte, panahon na siguro para mag alsa balutan ako.

Kulang lang siguro ako sa dasal kaya stress-out ako masyado sa mga nangyayari sa planta. Ang sakit sa ulo ah. Hindi naman nakakatuwa na everytime ay parang taga-salo ka na lang sa mga hindi magawa ng iba. Sa totoo lang, kaya naman ng iba at napatunayan ko yun, wala lang tiwala ang iba. Sana sooner than expected, maging ok na ang lahat.

Parang circus lang

2011-03-23T20:10:00.000+08:00

Pinagbakasyon ako ng dalawang linggo sa Manila para makapag-unwind. Katakot takot na pag-uusap na sumakit lang ang bangs ko sa kakaintindi.

Masaya naman ako ngayon at kahit papano nagiging okey na kami ng nakasamaan ko ng loob. Siguro nagulat lang kami na pareho kaming maldita. At siempre, nakakailang din minsan na mas matanda ang binibigyan mo ng instruksyon. May mga bagay siguro na nabibigyan namin ng kahulugan. Pero sana magtuluy tuloy na maging okey na.

Sa kasamaang palad, sangkatutak na equipment at instrument ang hindi maayos pagbalik ko ng planta. At dahil wala kaming magawa, inakyat ko na lang ang flare (ang taas kaya!), isa itong emergency device na kapag sumobra na sa maintaining pressure ng reactor ay gumagana, may igniter ito kaya may apoy na lalabas. Parang pinasosyal na sulo lang.

Naranasan ko rin na mag lecture sa mga makukulit na analysts, operators at project managers na kulang na lang ay duguin ang ilong ko sa kakaingles. Iheyret! Ilang beses kaya akong paulit-ulit. Nahasa maigi ang english proficiency ko. Napapagpalit ko pa rin ang 'f' at 'p' at wala na talagang magagawa sa 'r' ko. Bulol na kung bulol. Henewey, magtatrabaho pa ulit ako. Bye! =)

Eh baka ako nga lang yun maldita

2011-03-17T16:46:00.000+08:00

Agitated na naman ako. Well, siemps sa trabaho na naman. Alangan naman na lablayp ang sabihin ko, eh bokyang bokya naman ako sa aspeto na yun.

Minsan nawiwindang ako sa mga schedule na dumadating. Alam nila na badtrip ako. Kakausapin daw ako ng general manager mamya. So bakit na naman nagmamaganda ako?

Sinabi nila sa akin nung una na ako ang maghahandle ng isang project outside Asia, nagulat ako na wala na ang pangalan ko dun. Matagal pa naman daw yun at kung kailangan akong i-pull out sa proyektong nasan ako ngayon ay gagawin naman daw nila. Pero utang na loob naman, bakit ba ako lagi ang napupunta sa gubat?

Kailangan ba maghinarte na rin ako para mapansin nila na nabubuwisit na ako? Hokey ayoko sa Indonesia. Naiintindihan ko kung gaano ka-importante ang proyekto nay un dahil makakatulong ito sa cash flow ng kompanya, pero hindi lang ako ang process engineer. May 15 process engineers na naka tengga ditto, baka pedeng sila naman.

Hindi ko kayang i-process lahat sa utak ko ang mga kadramahan ng lahat sa proyekto na yun. Ayoko ng added pressure na kailangan mapatakbo ng mabilis at maayos dahil maraming nakaabang. Ano ito parang circus lang?

Eh kung magpaka-bratinela ako araw-araw? Maging choosy din ako sa project? Hindi naman siguro makakabigat sa loob nila yun. Ang ayoko lang ay yun parang ang pakiramdam ko ay wala na silang pakialam sa safety ko o opinion ko. Nakakalungkot lang.

Nakaka-touch din naman na pinagkakatiwalaan ka nila kung kritikal ang isang proyekto pero minsan sana maisip din nila na may saturation point din ako. At madalas ay hindi na nakakatawa ang mga nangyayari.

At hindi ko nga rin pala kasalanan kung hindi nagbabasa ng manual ang ibang tao. Kung ayaw niya na ma-correct sa harap ng mga bossing, mag reply naman sana siya sa mga internal emails ko. Minsan, nakakalungkot na tayong mga Pilipino ay ayaw natin na makokorek sa mga bagay-bagay. Sana mas maging bukas tayo sa mga opinion.

That itch

2011-03-04T17:57:00.000+08:00

i lose interest to help because i was extremely:

1. disappointed

2. irritated

3. humiliated

no one dared to do it to me before but now, everyone wants to test my patience. for the record, i do not want to be in this project. it is not my fault if i was here. if you want me out, just say it. i don't need any tantrums or parades of i-don't-need-you attitude. do you want to prove something? then the floor is yours, prove it!

i am not a competition, i am here to guide you my dear. but if you cannot accept that i am younger than you are, well you have no choice but to suck it up.

When it rains, it pours

2011-03-01T22:13:00.000+08:00

Gusto kong manawagan sa mga kababaihan na talian na nila ang kanilang mga nobyo hangga't maaari. May isa akong skulmate nun na gusto akong pormahan, at dahil guapo naman siya, siempre ako naman ay si entertain. Sakto na lang na ang isa sa mga kasamahan ko ay kakilala siya at nalaman ko na may nobya na ito. Perfect talaga. Last 2 weeks yata, sinabihan ko siya na, kumusta naman ang gf mo? Ayun, natulala. Tsk tsk!

Sabi ng isa kong napakakulit na barkada, baka iyon daw ang papel ko sa buhay, ang maging taga-pagpaalala sa mga kababaihan na hindi porket binibigyan ka ng nobyo mo ng mga bulaklak ay wala na itong tinatagong sikreto. In short, kerida. Dun naman ako hihirit, technically, hindi pa ako umaabot sa level na ganun. Masakit lang sa pakiramdam na kulang na lang ay kantahan ako ng, "bakit ngayon ka lang dumating sa buhay ko.."

Sakit sa bangs di ba? Sa mga kalalakihan, hindi niyo alam kung gaano kahirap sa aming mga babae na intindihin kayo palagi. Nakakaubos din ng pasensya ah.

+++

Baka mapaaga ang uwi ko sa Pinas dahil babalik din ako ng Indonesia by March 20. Saklap di ba? Hindi ko alam kung bakit kailangan na ako lagi ang ipopronta. Porket magagalit ang may-ari kung aalis agad ako o kritikal masyado ang proyekto at maraming nakaabang na future projects. Nanganganib din na baka hindi na ako makapunta ng Yuropa sa Mayo. Mixed emotions ako dito. Sa totoo lang, siempre gusto ko. Mas maayos ang lugar dun eh. Pero medyo ilang din ako dahil sa makakatrabaho. If ever, kailangan kong i-give up ang project sa Yuropa para sa ibang inhinyero. Masaklap di ba? Stuck na ako sa Sumatra, baka mawalan pa ng proyekto sa magandang lugar. Pero baka naman may mas magandang plano si Lord sa akin.

+++

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nag text sa tiyahin ko. Nalaman ko na lang na may sakit ang tatay ko. Umaatake yata ang ulcer ulit dahil may dugo sa pupu niya. Bukas ay magpapa check up sa doctor, pero sana ay makuha sa gamot. Medyo nagtampo ako kasi matagal na palang nasakit ang tiyan eh hindi pa nagpatingin. Naiisip ko, nahihiya siguro sa akin dahil isang tambak na bills lagi ang naghihintay sa akin. Gusto ko siyang sikaran, gusto kong sabihin sa kanya na wala akong pakialam kahit maubusan ako ng pera kung kalusugan naman niya ang nakataya. Minsan mahirap magpalaki ng magulang. Ipinagdarasal ko na sana ay maging ok na ang lahat at sana tulungan nyo rin ako magdasal.

Burn Out

2011-02-26T23:06:00.000+08:00

Hokey, mag ra rant na naman ako kung gaano ako ka-stress sa ngayon. Pagbigyan nyo na ako at ito lang ang outlet ko. Well sa ngayon ay wala pa rin akong lalake, siemps sa katulad kong malanding hitad ay breaking news ito. Pero paano ako makakapanlalake kung ang trabaho ko ay sagad na sa buto ko? Kung nung nag uumpisa pa lang siguro ako malamang jumping jumping ako sa tuwa dahil pinagkakatiwalaan ka ng boss at madami kang trabaho. With bright shining eyes pa yan at punung puno ng enthusiasm ang kilos.

Unfortunately, hindi na ganun sa ngayon. Napagod lang ako, nagsawa na akong magpabibo o rereglahin lang ako kaya matindi ang mood swings ko. Open secret sa lahat na hindi ko gusto ma-assign muli sa Indonesia para i-guide ang ilang engineers. Dahil nauna ako ng isang linggo dito, naka-set na ang mga kailangan nila. So ready to mobilize lang at salamat kay Lord at smooth sailing naman sa ngayon ang trabaho. So ano ang problema ko? Medyo konting unfair sa akin ang situation dahil ako lagi ang taga set-up, taga puna ng mga mali at ako din ang laging napapagalitan. May pakiramdam ako na hindi naman din na-a-appreciate ng mga tao ang mga nagagawa ko. Drama much. Haha.

Well, salamat sa tiwala ng mga bossing. Pero napapagod din akong panuorin yun iba na parang petikels. O naiinggit lang ako na hindi sila halata masyado na nagtatrabaho, hehe. Then may plant audit din akong gagawin, taeng data na yan, correlate dito, correlate duon dahil possible client eh. At sa awa ni Lord, nabigyan ako ng sarili kong project. Sa mga nakaraang buwan wala akong ginawa kundi mag-sub at i-guide ang iba sa gagawin nila, nakakapagod yun ah! Lalo na kung parang walang tenga ang pinagsasabihan mo.

Since nga may solo project ako gusto ko na makapag focus. May ilang parameters dun na hindi ko pa alam o wala akong experience. Gusto kong makapag research, kumbaga ready ako sa mga mangyayari dun. Baka bumalik ako ng Yuropa. Ang schedule posibleng magbago, hindi natin masasabi, pero sa ngaun gusto kong mag focus kung ano ang sa akin. Selfish ba? Pagbigyan naman ako, nami miss ko rin na intindihin ang sarili ko lang.

Para ma-recharge ako, naisip ko na simula ngayon:

1. aayusin ko na ang mga gamit ko at hindi yun tipong mala-basurahan sa kalat ang kuarto ko. Mas conducive mag-work kung organize ang lahat.

2. mag ta try ako na matulog ng maaga at gumising ng maaga.

3. dont sweat the small stuff. it means, hindi ako mag tatrabaho kung weekends except na lang kung ito ay urgent.

4. hindi ako si superwoman. hindi lahat kaya kong alagaan. medyo babawasan ko ng kaunti ang aking maternal instinct.

5. hindi ko na kukuwestyonin ang mga bagay lalo na kung wala akong kontrol dito.

Hay at sana ay mag work out ito. Keribels na ito. =)

Piktsur sa taas: wala akong lalake eh, so ako na lang yun lalake.

Pasensya

2011-02-15T23:16:00.000+08:00

Hindi ko alam kung kailan nauso na as much as possible ako lagi ang mag a adjust. Siguro nga dahil mukha akong batang iniwan ng nanay niya, hindi ako narerespeto ng matino ng mga kasamahan ko. Perstaym na nangyari na literal akong binastos ng harapan. Hindi ko alam kung ano ang problema nya. Nag try naman akong mag reach out para i-confront siya pero wala akong magagawa kung sa hangin lang ako makikipag usap dahil ayaw niya akong kausapin. May ugali nga lang talaga.

Una, sana malaman niya na hindi ko rin gusto na nasa planta niya ako. Ang bossing namin ang nagpadala sa akin dito. Kung ayaw niyang magpatulong ay wala na akong magagawa. Ayaw niya rin ng brainstorming. So siguro tapos na ang papel ko dito. Marami din akong trabaho. At gusto ko na lahat silang matapos ng maaga. Buti na lang ay lilipat ako ng kabilang planta dahil may audit ako, siguro mga 2 nights ko siyang hindi makakasama. Which is very very good. Siguro kailangan lang namin ng breather sa isa't isa.

Sana ma-realize niya ang mga sablay sa ugali niya. Hindi lahat ng tao ay magpapasensya sa kanya. Kung ayaw niyang pakialamanan ko ang planta niya, bahala sila. Sabi ko nga, una pa lang ay inayawan ko ito at ang mga bossing lang ang nagpilit na pumunta ako dito.

+++

God, grant me the serenity to accept the things I cannot change, Courage to change the things I can, And wisdom to know the difference. Living one day at a time; Enjoying one moment at a time; Accepting hardship as a pathway to peace; Taking, as Jesus did, this sinful world As it is, not as I would have it; Trusting that You will make all things right If I surrender to Your Will; So that I may be reasonably happy in this life And supremely happy with You forever in the next. Amen

Spell awkward?

2011-02-06T11:33:00.001+08:00

Mga ilang buwan na kaming nagkaroon ng komunikasyon ng aking perslab. Oo, malandi na ako high school pa lang. Nagkaroon ako ng 'sweet tart' 3rd year hs pa lang yata. Okey naman sana kami dahil ang tagal din naman hanggang early years ng college. Kaso ang problema kailan niya magpunta ng Japan para mag-aral.

Ang loko biglang ang hirap hagilapin. Naisip ko busy lang siguro kaya hindi na ako nag try tumawag. Ayown, hanggang nasanay ako na hindi ko na siya nakakausap. Kahit email na may smiley wala. Then bigla kaming nagkaroon ng communication after long long years. Nakakatawa na parang awkward. Kasi pareho kayong nagpapakiramdaman kung okay ba siya o okay lang ba ako. Pero sa malamang okay na okay kaming dalawa. Wala ng hinanakit, kumbaga, good memories na lang ang naaalala.

We both need that. =)

Laugh trip

2011-02-05T09:30:00.000+08:00

Kapag may mga kasama na ako dito sa Sumatra, magpopost na ako ng mga larawan. Para naman may taga kuha ako ng pictures! =) Laugh trip ako kagabi, isipin nyo na lang ang mga respetado mong bossing ay nag-uusap tungkol sa common friends nila sa facebook. Tsk tsk.. Ngayon alam ko ng kailangan ko ng ipasyal ang dalawang puti na ito dahil kahit facebook ay pinatulan na. Hahahaha.

Lahat kami medyo agitated na sa lugar. Ang mahirap pa ay isa lang ang sasakyan namin kaya ang hirap makapag gala. Wala rin balak na may mag drive sa amin dahil bukod sa makipot ang kalsada dito ay madaming hindi marunong sumunod sa trapiko. Ay wala nga pala silang traffic lights. T_T Marami din motor, mas madami keysa Pilipinas. So ang matitibay lang ang loob ang makakapagmaneho dito. At hindi ako yun. Hindi nyo ako mapagda drive dito. Never. Except na lang kung sa loob lang ng planta.

Kung tutuusin ang laking improvement dito sa bago naming project kesa sa naunang punta ko dito sa Indonesia. Pero gusto ko pa rin umuwi. Bakit? Kasi hindi ko planta ito. Mag-ga-guide lang ako. Okay lang naman sa akin yun, pero sana naman sa start-up hayaan na namin sila. Mabait ang process head namin pero gusto ko talagang maintindihan niya ang pinanggagalingan ko. Ang masaklap kasi lahat akala wonderwoman ako at kaya kong magpasensya sa lahat ng bagay. Napupuno din ang salop ko. Katulad ngayon.

Anyhoo, kailangan lang na ratratin na ang trabaho ng makalayas na agad kami dito. =)

Reflection

2011-02-03T18:19:00.000+08:00

Emoterang ewan ako ngayon. Hindi na ako busy. Kasi kahit gusto kong magtrabaho wala akong magagawa. Kasi wala ang kliyente. Kaloka. So petiks ako dito ngayon. Dapat ay jumping jumping ako kung nasa Bangkok siguro ako o kahit sa North Vietnam, kaso tinapon ako sa lugar na walang magalaan. Kung nasa Cavite ako, isang sakay lang ng tricycle ay Puregold na, at sa paligid nun ay may sangkatutak na kainan like McDo, Jollibee, KFC, Chowking, Dunkin Donuts, Mr Chooks, 7-11, at marami pang iba. Bahala ka na lang mamili kung ano ang trip mo. At kung tatawid lang ako ng tulay ay SM Rosario na. Sa paligid nun ay may mga maliliit pang tiangge, kapehan at kainan.

Dito, wala talaga. May mall na tinatawag nila na Chandra, 30 minutes away sa tinutuluyan namin. Kaso ang masaklap, mahirap humanap ng sasakyan dito. Kaya bangungot sa mga makakating paa katulad ko. Mag-imagine na rin kayo ng KFC na walang gravy. Ganun dito. Ang sawsawan nila ay chili sauce. Saka hindi ko matawag na mall, kasi parang maliit na hypermart lang siya.

Ang reklamo ko.

Nag love letter ako sa bossing ko na ayoko magtagal dito. Sabi niya iga-guide ko lang daw ang iba. Pero bakit may pakiramdam ako na may nangyayaring kakatwa. Ayoko na magpa bibo. Parang nawawalan na rin ako ng amor sa trabaho ko. Napapagod na rin ako na gawing komportable lagi ang bagay para sa iba.

Siguro epekto na lang din ng lugar kaya ako nagkakaganito. Siopao naman oh! Sa Linggo marami na akong kasama kaya baka ok na ok na ako. At yun isang commissioning engineer, dadalhan niya raw ako ng siopao galing Thailand. Pampalubag loob sa akin. =)

Asan ako?!

2011-02-01T18:20:00.000+08:00

Nasa Indonesia na ako ngayon sa kasamaang palad. Oo ayaw ko dito. Period. Joke lang, umaarte lang. Okay na rin naman dito kumpara sa dating kalagayan namin noon. Kaso nga lang naiilang pa ako kasi wala akong pinoy na kasama. Yun dalawang puti ang kasama ko, eh medyo dinudugo na ako kaka ingles kaya nilalayasan ko na lang. May darating daw na makakasama ko sa Feb 3 o 6, eh di ayos. Kaso wala naman kaming gagalaan. Takte naman oh!

Feeling ko may gustong lumandi sa akin. Okay naman siya. Kailangan ko lang i-background check kung gagawin niya lang akong kabit. Nagpaplano na rin siya ng 'date' na tinawanan ko lang dahil humihiling ako ng chaperon. You know naman me, strict ang parents ko. Kaso baka dunggulin ako ni Jepoy kasi walang awa akong nagtanong sa kanya kung may guapo siyang katrabaho sa SG, at sabi niya meron daw, yun Briton. Kaya walang pag-aalinlangan akong nagsabi na ibigay niya agad ang aking numero. Hihihi. Oo, malandi na. Tsk tsk.

Oi mga friends, wag nga pala kayo magtampo kung hindi ako nakakapag comment sa mga post nyo ah. Minsan kasi sobrang busy na talaga, pero binabasa ko naman ang mga blogs nyo. Ayoko naman kasi na magbigay ng comment na smiley o keep it up. Para namang obvious na nag skip read ako.

Sa mga magagawi nga pala dito sa Sumatra, dalawin nyo ako ah. Minsan pakiramdam ko preso ako dito eh. Hahahaha. Ibalik nyo na ako sa Maynila! Hay...

Laglagan

2011-01-26T10:48:00.000+08:00

Dahil nga disappointed ako sa maraming kaeklatan dito sa opisina, sinadya ko ang The Fort para sa isang kakatwang tawag. So dahil nga nagmamaganda ako nag-effort ako na mag heels para sa echoserong interview na pawang ako ang naging taga-tanong kesa taga-sagot.

Sumemplang talaga ang kagandahan ko ng hindi nila ako mabigyan ng matinong sagot kung ano ang magiging trabaho ko. Ano ako eye candy lang dun? Nagsuri naman ako sa napakagandang opisina nila at marami namang naggagandahang kababaihan. So hindi naman siguro prostitution den yun dahil nakita ko naman ang brochures at manual nila. Tsk tsk.

Nakukulangan ako sa technical aspect. Sabi nga nila kung lilipat ka dapat sa ikaka-improve mo at hindi sa ikakalugsak mo. Napagtanto ko rin na diyaske talaga sa galing ang bossing ko sa pagdedesign kahit mahilig siyang mag tantrums ng sablay. So baka mag stay muna ako dito kahit kating kati na akong lumipat dahil sa mga nakakairitang rason na for personal kuentuhan na lang. Hihihi.

Tae, gagaya sana ako sa mga fashion blog na may outfit post. Kasi perstaym ko na naka high-heeled shoes (3" yun ah!) tapos naka skin tight na black pants, then medyo galore na mahabang necklace then naka floral cardigan. Lumelevel-up ako kasi sabi nga nila lugar ng sosyal ang The Fort. Baka mapagkamalan na naman akong basura eh. Kaso sumemplang na naman ako nung nasabihan ako ng 'nene' kesa 'miss.' So ang conclusion ko dun ay mukha lang talaga akong batang nagpapaka trying hard na maging ms socialite kahit hindi uubra. Failed na naman ang social climbing skills ko. T_T

An Anniversary

2011-01-24T12:36:00.000+08:00

Dear Me,

How come you’re suddenly so quiet? As what others put it, your cheekiness suddenly disappeared. To tell you honestly, I just got tired of putting a fight into everything. I just want to relax, not to be too intense about work and about the persons I care the most.

What happened about J? Why are you letting him go? I realized I stopped fighting for us since I left him last year. And it took me this long to burst my delusional bubble. I loved him. I was amazed how easy for me to say those words and not felt any bitterness. I guess this is the definition of acceptance. We’re great as friends and maybe we have to leave it as it is. We got into trouble when I am trying to make things work when I know what he really needed – a girl who can be with him every day. And that’s where acceptance enters; I can never be that girl.

Also, I cannot erase in my head what this person told me. He said I gave him pain. I heard he told someone that I am a manipulative bitch. Maybe, he is correct. But I always want to remind him what he sees of me is just part of myself and most of it is my professional side. I value my work so much and I always take responsibilities of my actions. I hope, he does the same, too. He may say things to people around us how ‘maldita’ I am but I want to tell him that once upon a time, he hurt me, too.

Why the reason you’re writing about all of this? I don’t know. Maybe January 23 marks one of the happiest days of my life and I want to celebrate it through writing. And starting this day, I will always remember this line from Anna Quindlen, “The thing that is really hard, and really amazing, is giving up on being perfect and beginning the work of becoming yourself.”

Love your(true)self the most.

Sincerely,

Anna

Time Out

2011-01-20T10:52:00.001+08:00

Bukod sa maldita at masama ang ugali ko, hindi ko na alam kung ano pang adjectives ang babagay sa akin. Well, umatake na naman ang pagka-irita ko ngayon. Ang pinaka-ayoko kasi yun mga taong hinihintay na lang kung kailan ka babagsak. Yun mga tipong mahilig sa hierarchy.

Isa lang ang masasabi ko, "hintay-hintay ka bata." Wala kang makukuha kung magiging mayabang ka sa lahat ng bagay. Hindi tinuturo ang humility sa eskwelahan pero siguro naman may tamang isip ka na para malaman ang tama at mali.

Hindi ako ang tamang tao na mag-lecture sa iyo pero sinira mo ang buong linggo ko. Binibigay ko na sa iyo ang responsibilidad na gawin kung ano ang gusto mo. At tantanan mo ako sa mga siopao na promotion na nalalaman mo. Iwasan ang masyadong mataas na pagtingin sa sarili. Grupo tayong nagtatrabaho dito. Kung gusto mo ng grading sheet ng uno, dos, o tres, bumalik ka sa eskwelahan.

Isa pa, kung sa mga puti mabait ka, dapat ginagawa mo rin yun sa mga kapwa Pilipino mo. Naaawa ako sa iyo kung dumating ang panahon na lahat ay makikipagplastikan na lang din sa iyo para magawa na lang ang trabaho.

Happy birthday

2011-01-17T16:52:00.000+08:00

- Neil Gaiman

Dear Bebe,

Happy birthday! I wish I can be with you in your special day. As usual, I am away working. I guess, this is also the best way to say goodbye. Our time apart made me realize that I lied to you so much and I broke most of my promises. Still, I cannot stay with you. I am not scared, it's the feeling and the situation that is not right.

Anyway, may you find the best girl for you.

.. and I wish you every happiness in this world.

i love you so much (and this is not a lie!) =)

Anna

For this year

2011-01-05T09:37:00.000+08:00

Let's say, hypothetically, someone sent me a letter and it goes like this..

Dear Anna,

I am hoping for this year you'll be able to,

1. Assess what's really important with you now

2. Learn to acknowledge all the past hurt and eventually move on

3. Take the risk of moving in with someone and love unconditionally

4. Avoid thinking too much of useless things

5. Forgive yourself.

All the best in the world. Cheers!

Lutang

2011-01-04T15:56:00.000+08:00

Unang araw pa lang sa opisina, tinadtad na ako ng trabaho. So ang ibig sabihin ba nito buong taon akong busy? Shocks. Paano na ang mga backpacking trips na ini-imagine ko? Inatake din ako ng sapak sa ulo, dahil may isang malaking kompanya ang kumontak sa akin at dahil tamad ako hindi pa ako makapag-set ng meeting sa kanila. Mabait din ang kompanya na ito dahil 2 positions ang inalok sa akin. Kaso, ayoko muna mag-isip ng mga ganun-ganun sa ngayon. Kasi nga may sapak ako.

Mukhang babalik ako sa unang pinanggalingan ko. Apa kabar, Indonesia? Hahahaha. Siopao na yan. Pinapaayos na yata nila ang mga visa requirements ko. Medyo takot ako kasi nga ay hindi ganun ka-komportable sa lugar na yun. Ang usapan sa department head namin hanggang makakuha lang daw ng bacteria at ma-stabilize ko ang system, pwede ko ng iwanan ang planta since 2 naman kaming ipapadala dun.

Sa huling proyekto kasi na pinanggalingan ko, nalugi ang bossing namin ng malaking pera dahil sa problema sa bacteria. Hindi mo naman kasi masabi kung yun inhinyero din ang may problema nun. Pero sabi ko nga nung nakaraang taon, mainit din ang dugo ko sa tao na yun. Pero sa ngayon, parang bagong buhay din ako dahil hindi ako nagtataray. Pero ang sabi nila lutang daw ako lagi.

Sino naman kaya ang hindi lulutang sa dami ng manuals na ini-edit mo? At nag iba pa ng mga reactors na gagamitin. Pfftt. Iniisa isa ko lahat ng mga oorderin dahil ayoko na magkamali o makulangan sa gagamitin ang sino mang engineer ang ma-assign sa project na yun.

Hokey, back to work na ulit.

Goodbye 2010!

2010-12-28T11:48:00.000+08:00

2010 may not be a good year for me, pero kebs sa banga, eh 2011 na. I will turn that around. Kung umikot ang 2010 sa (1) hearbreak (2) career breakthrough (3) travels, papa-bonggahin pa natin yan. Well, siemps hindi kasama ang usaping pampuso. Dapat kung iiyak ako dapat sa kaligayahan na at hindi sa kunsumisyon.

Mabait naman si Lord kasi pinuputakti pa rin naman ako ng manliligaw ngayon. Oo, ganyan kakapal ang mukha ko. Mahihiya na rin ang mga manliligaw sa akin dahil pinangalandakan ko na nagba-blog ako. At anytime pede akong mag blind item at patamaan sila isa isa. Kinukuwestyon ko na rin ang mga sinsiridad nila sa panliligaw sa akin. Dahil unang-una, hindi ako nadadala ng mga tawag tawag o text text. Kung binibili nyo na lang ng mga tsokolate at pinapadala sa opisina o bahay namin, baka natuwa pa ako ng bonggang bongga. Rest assured na ang mga magulang o ka-opisina ko ang makikinabang sa mga iyan.

Utang na loob na rin, sabi nga nila tatanda at tatanda rin tayo. So kung nagsisigandahan at nagsisiguapuhan tayo ngayon, baka after ilang dekada, magmumukha na tayong sintu-sinto. Kaya totoo na huwag pipili ng dahil sa mukha, kundi yun sa maraming laman ang bulsa (jowk!).

Nasa opisina ako ngayon at dapat ay nagtatrabaho, kaso lutang pa ang utak ko. Saka siopao naman kasi ang daming emails, kaya ayun muna ang priority ko. Basahin ang mga emails at bumuo ng mga ‘the moves’ kung ano ang mga gagawin. Nakakatamad din kaya mag-isip lalo na ay ini-imagine lang kung ano ang nangyayari sa site.

Masaya ako at matatapos na ang 2010. Kumbaga, may something to look forward na naman. Hopefully, maiwasan ko na ang mag-maldita, magkaroon ako ng mas matinding pasensya, umiwas na magbigay ng mga negatibong komento at maging mas loving na anak at kapatid sa pamilya ko.

Pwede ba?

2010-12-21T15:21:00.001+08:00

Nasa Pilipinas na naman ako, kakadating ko lang kahapon pero derecho na agad sa opisina. Ang dami kasing dapat gawin, kaso wala rin akong magawa dahil lutang pa ang utak ko. Ayoko pa magtrabaho, siguro bukas na lang. Yun ang problema sa akin kung ayaw ko magtrabaho, wala ka talagang mapipiga sa akin. Pero kapag ginanahan naman ako kahit pang-isang linggong trabaho kaya kong gawin kahit mga dalawang araw.

Hmm, remote monitoring ang nakalagay sa schedule ko sa ngayon. Ibig sabihin kalimitan mag-ga-guide lang ako sa ibang process engineers na nasa planta. I am sooooo tired. Minsan kailangan mo na lang din talaga sigurong aminin na, pagod ka na at gusto mo naman na sarili lang muna ang intindihin mo.

Madami-dami na rin ang ginagawa kong reports na para sa iba. Tulong kumbaga. Pero minsan gusto mo yun pakiramdam na kahit papano na-a-appreciate ng boss mo yun mga ginawa mo. Nangyayari naman, kaso hindi sa akin naka-pangalan. Kumbaga, ako ang ghost singer.

Pero minsan nakakapagod di ba? Hindi porke't AA ang initials ko ay para din akong de-baterya. Minsan kailangan ko rin mag-recharge. Hindi oras-oras kaya kong umintindi o ngumiti para sa lahat. May nakakasuya akong katrabaho kung pede ko lang siyang pompyangin ngayong araw na ito ay ginawa ko na. Haay, so pagod na. =(

At tapos na agad ang trip

2010-12-13T18:35:00.000+08:00

Minsan, nakakasuyang isipin na ang dami mo talagang gustong sabihin pero tinatamad ka magsulat o baka mamya may masaktan na tao. So ganito na lang, kung totoo ang nasa isip ko, medyo naaawa ako sa isa dahil excited na excited siya nung kinukuwento niya ito nung nagkita kami pero mukhang nadupilas sa kabila ang kanyang mga plano.

Medyo natakot ako sa mga nangyari kasi isa ako sa mga apektado. Kung makakasama ko ang tao na yun, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Pero sigurado ako na nakakailang at baka kung ano ang unang eroplano pabalik ng Pilipinas ay sakyan ko. Napapaisip din ako kung ano kaya ang nangyari kung naging mas maunawain ako ng gabi na yun at hindi masyadong naghinarte. Baka naisalba ko pa ang lahat. Hindi natin masasabi ang panahon, pero kung totoo man ang naramdaman namin para sa isa't isa nun, alam ko namang walang magiging expiration yun kahit isa o higit pang dekada ang lumipas.

+++

Ang kagandahan ko ngayon ay nasa Ha Tinh, Vietnam. Pinaderecho ako ng mga bossing sa site. Isang linggo na akong walang tulog. Kumbaga, makikita mo na lang siguro akong umiidlip sa eroplano, sa bus, sa ferry at kahit saan pa sa mga nakaraang araw. Nakakatawa dahil Japan japan o Korea korea ang tawag sa akin, sabay laglag ang panga nila kapag sinabi kong Pinay ako. At proud ako dun!

Okay na okay naman ang bus ko mula Soi Dao, Thailand hanggang Poipet, Cambodia, isipin nyong ThB 180 (ca. Php 250) lang ang ginamit ko para makadating ng Cambodia. At papunta ng Siem Reap gumamit ako ng kakaibang PR skills para maengganyo ang 2 Israeli na sumabay sa taxi ko. Ayown, naka Euro 10 ako para sa isang 2-hour taxi ride.

Enjoy ang Siem reap, pero napatunayan ko na ayoko talaga sa Vietnam. Tae na yan, ke sungit ng receptionist sa lecheng USD 30/night na hotel na yan sa Ho Chi Minh City. Hindi ko na kayo babalikan! Hay hindi ko lang talaga gusto dito. Pero maraming lugar naman ang magagalaan din kung mahilig ka sa 'maliliit.' Malditang ewan lang din kasi ako kaya siguro hindi kami nagkasundo ng babaitang yun. Hihihihi. Saka hindi ako makatawid sa kalsada dahil sa daming motorsiklo. At dahil badtrip ako nagpakalasing na lang kami sa Chilli's at 17 Saloon. Wehehehe, patay na naman ako sa nanay ko. Hihihihihi.

Hokey, sa ibang pictures ng Cambodia, paki click na lang ito.

Tsimi-aa

2010-12-03T19:51:00.000+08:00

Na-promote ako, sa pagiging inhinyero nag-shift na ako as a driver. Oo, pinapunta nila ako dito sa Thailand para mag-drive. Tsk tsk. Wala na nga akong permanenteng proyekto, driver sweet lover pa ang labas ko. Hahaha. Pero okay na okay naman sa akin kasi ay hindi ako babad sa isang site.

Kaso naiwan ako mag-isa sa site, yun thai process engineer ikakasal kasi ang kapatid niya kaya nag-leave at yun site manager nag visa run sa Laos. Papunta sa site walang taxi kasi bundok ito kaya ayun umarkila ang kumpanya ng sasakyan. Kaso nalulungkot ako mag-drive kapag mag-isa. Saka may sikreto ako, wala akong lisensya. Oo, malakas ang loob ko kaya hindi ako lumalagpas sa 60 kph. Hindi ko na mabilang kung ilan ang umo-overtake sa akin, isipin nyong pati motorsiklo ay hindi ako pinatawad. Homaygad, I am so slow talaga.

Wala pa rin akong matinong schedule, basta pupunta ako ng Cambodia at 2 nights sa South Vietnam. Kaso naguguluhan ako kung papaderechuhin ba talaga ako sa site namin sa North Vietnam, ke gulo naman kasi ng instructions eh. Naiisip ko baka nag da-the moves ang bossing ko para hindi ko na mapa-rebook yun SGN-MNL ko at sa site ako mag Pasko. Ay naku, ayoko talaga. Gusto ko naman kasama ang family at friends. Saka mag be bertdey na rin ako. Maawa naman sila sa akin.

First weekend ko nga pala dito sa Chantaburi naggala agad kami sa may waterfalls. Since mabundok dito, ayown hiking ang naging motto namin na gala. Kapag nakahingi na ako sa kasamahan ko ng pics, magpo post ako. Sa Linggo mag-isa lang akong maggagala. Magtatanong ako sa mga tao dito kung saan may malapit na beach. Nami-miss ko na ang dagat. Kasi nga di ba, sirena ako. Hahahaha.

Update sa Raffle promo

2010-11-26T20:06:00.000+08:00

Walang mananalo sa raffle. Nauntog na ako. Hindi ko na siya gusto. Period. Hindi ko rin alam kung paano naging posible yun. Kasi naisip ko nung tuwawag siya at sinasabi na magkita kami sa apartment niya, parang wala lang sa akin. So ang siste, yun mga ka-chokaran ko sa bangkok office at yun nakasama ko dati sa Laos visa run, nag girl bonding kami, bangkok style. At yun lalake na lalandiin ko sana, nakalimutan ko na.

Siguro pagdating ko kasi nakapag usap kami ng maayos. Tapos parang yun mga dinadala kong sama ng loob at kung anu anong emosyon sa nakalipas na 10 buwan ay parang naglaho. Napalitan lang ng happy thoughts na hindi siya kasama. Kumbaga, hindi na ako naging interesado sa kanya. Naiisip ko kung posible ba talaga na ma-unlove mo ang isang tao. Ang pakiramdam ko lang kasi sa kanya yun tipong isang kaibigan na matagal mo lang na hindi nakita. Ang buhay nga naman.

Kaya siguro si Lord ginawan niya ng paraan na makapunta ako ng Bangkok ulit hindi para lumandi kundi mahanap ang peace of mind ko. Kumbaga, closure. Tapos na ang kabanata na yun sa buhay ko. Hahanap na ulit ako ng next kong lalandiin.

Oo, tama ka. Hindi ako maarte, one of the boys nga eh, pero malandi ako. Hihi. Joke lang!

Landi Part 1

2010-11-23T16:40:00.000+08:00

http://haikusofabrokenheart.tumblr.com/post/1009027113/e-ano-ngayon-kung-wala-ka-na-sakin-hu-hu-hu-hu

Well, well, well, panahon yata ng paglulumandi ngayon, (di ba gasdude?!). So kinakabahan ako sa pagpunta ko sa Bangkok. Hindi ko pa rin kasi nasasabi sa kanya na dadaan lang ako at baka wala pa akong 24 hours eh lalarga na ako pa-Cambodia.

Gusto ko ng magpa-raffle kung ano ang mararamdaman niya kapag nakita niya ako, mapapaisip kaya siya na:

a) parang lalo yata siyang pumangit ngayon?

b) i miss her

c) kailan kaya aalis ito?

d) malakas pa rin kaya siyang kumain at maghilik?

e) mas lumala kaya ang sayad niya sa utak?

Anyway, masaya ako at may communication na ulit kami. Siguro, mas i-prioritize ko na mawala na yun excess baggage naming dalawa. Para ma-start namin ang 2011 ng masaya at walang samaan ng loob.

May nagbabagang balita na dumating sa akin. After ng bakasyon ko ng Disyembre 12, ay pupunta ako sa site. Tae na yan, trabaho again. Sa Vietnam din siya, sa North nga lang malapit sa border ng China. So kumusta naman yun? Backpack lang ang dala ko tapos pupunta pala ang kagandahan ko sa site? My gosh. Magiging alila na naman ako ng commissioning engineer. Buti na lang yun paborit ko ang makakatrabaho ko. Solb na rin.

Sabagay, sa dami ng inaanak ko kailangan ko ng mapagkakaperahan. pero nanghihinayang ako kasi hindi ako makakapagdala masyado ng damit na panggala dahil site nga ang aking derecho. Buti na lang ay babalik ako bago mag-Pasko at bday ko. Yipee. I am so happy. Thank you Lord!

As usual walang konek yun piktsur sa gilid sa entry. Natuwa kasi ako eh. Hihihi

Paano ko sasabihin?

2010-11-22T10:26:00.001+08:00

Umpisahan natin na napagalitan ako ng nanay ko dahil sa mga 'bad bad words' na lumalabas sa bibig ko. Well, ayaw na niya akong maririnig na nagsasalita ng 'k*pal', fill-out the missing letter na lang ah. You know naman me, masyadong akong masunurin kay ermats. Pina-define niya sa akin iyon habang nag-aalmusal. Sabi ko sa kanya, akala ko ay simpleng mura lang yun, yun tipong 'walanghiya,' 'tanga,' at marami pang iba. Yun pala ay dried semen yun. Okay, okay, hindi nga daw bagay sa akin ang mga ganung salita, hindi ko alam na may mga binabagayan pala nun. At sabi niya kapag nadinig niya pa ako ng ganun ay paplasteran niya na ang bibig ko. Wala daw akong manners kahit kailan. Hihihi. =)

+++

On a happier note, parang successful ang test the water ka-eklatan ko. Nagreply na si the greatest-love-of-all, tawagan ko nga daw siya kung nasa Bangkok na ako. I love the feeling. Yihii. Tipong nanalo ako sa lotto, kasi alam kong may chance na makapag-usap na kami ng matino kung ano ang nangyari nuon. January 24 of this year kami huling nagkita. With matching semi-habol scene sa taxi, habang ako ay nakadungaw sa bintana at kunwari ay hindi naiiyak pero sinisinok na ako sa sobrang pagpipigil ng paglabas ng sipon ko at pag-atungal. Siemps, may pride naman ako kay manong driver kaya kunwari sosyalerang ewan lang ako na hinahabol ng prince charming niya. Ang drama drama namin nun, kinikilabutan ako sa ka-cornyhan kapag naaalala ko.

Iniisip ko kung ano ang magiging ice breaker namin. O kaya kung ano ang isusuot ko kapag nagkita kami? Ayoko naman na parang ang ichura ko ay bagong labas sa parlor, pero siemps gusto ko naman na presentable ako. Anyway, hindi ko rin alam kung paano ko sasabihin na isang gabi lang ako sa Bangkok dahil kailangan kong pumunta ng Cambodia. Medyo natakot ako dun sa reply niya na, 'it's good to be back, right?' Hindi naman kasi ako babalik eh, dadaan lang ako. Nararamdaman ko naman na masaya siya at magkikita ulit kami. Pero iba kasi yung babalik sa dadaan eh. Siopao na yan, hindi ko alam kung paano sasabihin.

Anyhoo, aabangan ko na lang kung ano ang mangyayari sa pagkikita namin. Pero gusto ko siyang yakapin at sabihin sorry sa mga nagawa ko. Na kung ang tingin niya ay iniwan ko siya sa panahon na kailangan niya ako. Drama much. Basta sasabihin ko lang na nami-miss ko na wala ng bumibili ng libreng Smirnoff sa akin, o kaya Shabu Shi, o kaya yun kape namin sa Coffee World o yun tuna sashimi niya at yun walang kamatayang fruit salad ko. Hay, nami-miss ko siya. Pero mas gusto ko na maibalik yun pagkakaibigan namin, one step at a time. =)

+++

P.S. Nanood kami ng hp7 nina jepoy, oliver at lex. Well, laugh trip na naman dahil hindi naman kami mahilig mag-okrayan. We acted like real professionals. You know, very mature at mukhang mga kagalang-galang na mamamayan ng pilipinas.

Ayoko

2010-11-17T15:11:00.000+08:00

Lumelevel-up na talaga ang kakupalan ko sa mga nakaraang araw. Kumbaga kung may point system ito, isa siguro ako sa mga nangunguna. Hindi ko alam kung maaawa na ako sa kasamahan ko na kailangan kong back-up-an. Naisip ko kung ibang process engineer ito ang bait ko siguro. Dahil nga naiinis ako, mapanlait ako sa kanya.

Naiirita ako dahil simpleng design value ay hindi niya makopya sa engineering book. So nag lecture ako na case-to-case basis ang design. Pedeng iba kay Pedro at iba rin kay Juan. Kaya dapat ay lagi siyang nakatingin sa kontrata. Isipin niya na lang, kung siya ay tinatamad, eh di mas lalo ako. Hindi ko naman project yan eh. Kupaloids lang ako eh. I repeat, ang mga bossing na makulit ang nagsabi na i-guide ko ito.

Nag 'may i speech' na rin ako na naiinis ako dahil wala akong makitang okay na data sa mga binigay niya. Dahil ang hitad, walang ginawa dun sa mga listahan na ginawa ko. Ano pa ba ang gagawin ko? Kulang na lang ay tumambling ako. Sinabihan ko na rin siya na kung ako lang ang gagawa ng mga report niya, aba, akin na lang ang sueldo niya. In a form of a joke naman. Pero alam kong minumura niya na ako sa isipan niya.

The joy of engineering. Tae na yan, hindi bale kung tataasan nila ang sueldo ko eh. Kahit sampalin nila ako ng makulit na baback-up-an ko, keribels lang. Naiirita talaga ako. Usually, matindi naman ang pasensya ko, kaya nga ako ang napili ng mga punong bathala na mag back up dito. Pero aguy, kailangan ko na ng reinforcement. Unti-unti na akong sumusuko.

Regalo

2010-11-16T09:50:00.000+08:00

Siemps, nag broadcast na ako na pupunta ako ng Cambodia sa Dec. 7 at dadaan ng Bangkok sa Dec. 6. May isa akong taong gustong sabihan, tawagan na ihanda na niya ang red carpet dahil gusto kong magkita kami. Kaso natakot ako. Pfftt.

Kung nakita nyo yun entry ko dati, si greatest-love-of-all ang gusto kong makita. Kaso paano kung ayaw pa niya akong makita? Tae na yan. Yun tipong kahit friendly friend lang ay ayaw na niya? Alam mo yun mga taeng what if's na yan. So nag-test the water ako. Nag message ako sa YM niya dahil nakita ko siyang naka-online, ang sabi ko "tol, andyan ka pa ba ng Dec. 6?" Maganda naman yun ginawa niya, nag offline siya at simula ng araw na yun hindi na siya muli pa nag-online. Naisip ko na naka-stealth settings ang loko at permanently invisible na siya sa akin. Peste. Bitter!

Wala akong idea kung gaano akong kasama sa kanya noon. At gusto ko talagang i-clear na sa pagkakaintindi ko, never ko siyang iniwanan. Una pa lang, sinabi ko na ang trabaho ko ay palipat-lipat, pero gagawa ako ng paraan na sa mga vacation leave ko ay makasama siya at sana ay ganun din siya. Sinabihan niya ako nun na, "whatever makes you happy." At sa mga panahon na yun at hanggang ngayon self-fulfillment pa rin ang hinahangad ko. Ayoko naman na kasama niya ako pero oras oras akong nagrereklamo sa kanya na ang dami kong sinakripisyo para sa linsyok na pagmamahal na yan. Well, wala na yun sakit katulad ng dati. Yun tipong pagtulog at paggising mo ay aatungal lang ako. Nakita ko yun entry ko dati na baklang-bakla talaga ang pagkakasulat, at masarap tadyakan ang nagsulat. Napaka emoterang bitter ko pala nun? Pero kung tutuusin, hanggang ngayon 80% ng nakasulat noon ay ganun pa rin ang nararamdaman ko.

Kaya utang na loob, ipagdasal niyo kami na magkita at magkausap sa pagpunta ko sa Bangkok nitong Disyembre. Yun tipong ma-clear na ang mga masasakit na nangyari noon. Maganda naman siguro na wala ng excess baggage sa susunod na taon, di ba? Saka birthday gift na sa akin yun. Yun pagbabalik ng pagiging magkaibigan namin ang pinakamagandang regalo na matatanggap ko. =)

Piktsur sa gilid: Ah walang konek sa entry. Sinasabi ko lang na nag-MOA na naman ako.

Flying fish

2010-11-11T11:00:00.000+08:00

Muntik na akong masampal kaninang umaga. Siopao na yan. Nagmamagandang loob na nga ako sa isang ale sa tricycle. Kasi kung sa loob ka uupo, bale tatlong tao ang kasya. May isang magsasakripisyo sa maliit na upuan. Kampante na akong nakaupo sa pandalawahan, kaso may dumating na ale na medyo malaki ang tiyan, kaya ang sabi ko, "ako na po sa maliit na upuan, para hindi mapitpit ang baby nyo," habang sinasabi ko yan ibinibigay ko rin ang aking sweetest smile.

Sabihin na lang natin na sinimangutan niya ako at yun tipong gugulpihin o papaluin ng kanyang mamahaling tsinelas. Doon ko napagtanto na hindi siya buntis at malaki lang talaga ang tiyan. Malay ko ba? Akala ko pa naman makakagawa ako ng good deed matapos ng mga kamalditahan ko ng mga nakaraang araw. Dumating ako sa conclusion na mababa talaga ang I.Q. at E.Q. ko tuwing umaga. Siopao na yan!

+++

May nagsabi sa akin kung bakit hindi ko raw gawing travel blog ang blog ko. Ang sabi ko sa kanya, may nakita ka na bang may sirenang may pakpak? Saka pantanga naman yun header ko kung dadagdagan ko ng pakpak yun katawan ko. Eh haler, nasa ilalim ako ng dagat tapos may pakpak? Mababasa lang yun mga balahibo ng pakpak ko. Tsk tsk. Ang utak paganahin. Hihihi. Parang genetic mutation ang mangyayari nun. Saka walang 'wenta naman ang mga travel ko eh. Hindi rin ako OK na tour guide, kung mga kalandian sa lablayp at katangahan sa buhay ayun baka may mapulot pa sila sa akin. So pathethic the life of mine. Hahaha.

Three countries in 7 days

2010-11-10T09:49:00.000+08:00

Kapag mahal mo pala talaga ang mga kaibigan mo, you go the extra mile. Siopao* silang dalawa! Hindi ko alam kung anong sayad ang dumapo sa dalawang sintu-sinto kong kaibigan at gustong makita ang Angkor Wat sa Cambodia. Naisip ko baka nag-iilusyon lang kaya hinayaan ko munang magmuni-muni ng mga ilang linggo. Nagulat na lang ako ng pareho nilang sinampal sa pagmumukha ko ang flight details nila. Siopao* kayong dalawa!

Ang original plan ay sasabay ako sa kanila pa-Ho Chi Minh City, Vietnam sa Dec. 4, kaso nga lang ay may dalawang taling (o nunal) ako sa wetpaks na pede na rin daw maging equivalent ng balat, kaya ayun sa Bangkok, Thailand ang point of entry ko sa Dec. 6 dahil wala ng available flight pa HCMC at magba-bus ako pa-Cambodia. Mag-i-stay ako ng isang gabi sa Bangkok para you know, makita si the greatest-love-of-all. Pero pauwi, sasabay ako sa kanila pa-HCMC. Salamat PAL at hinayaan nyo ang mga kagaguhan ko matapos ang pangungulit ko sa inyo. You're the best. Kaso ang mga kupal, Cebu Pacific ang kinuha kaya ang mangyayari may extra one night ako sa HCMC. Buti na lang may na tropapips na ako dun dati at pinilit ko na responsibilidad niya ako at kailangan niya akong samahan hanggang sa makauwi ako ng Maynila. I am a very very good friend. Haha. Kupal lang.

Balik tayo kay the greatest-love-of-all, para malinaw sa lahat. Ito yun lalake na kulang na lang ay iyakan ko ng dugo at bato, dahil sa matinding sama ng loob ng mga panahon na iyon. Hindi kami nag-uusap hanggang ngayon. Hindi ko rin alam kung magkikita kami sa Bangkok ngayong Disyembre. Pero gusto ko siyang makita. Period. Malaki na ako at yun ang desisyon ko kung ipag-a-adya ni Lord na magkita kami. Maluwag na ang pakiramdam ko kung ano mang masamang nangyari sa amin nuon. At alam ko na isa rin ako sa mga dahilan ng mga problema namin nuon. Aminado ako na sumobra ang pagka workaholic ko. Sino nga namang lalake ang magtitiis sa isang kagaya ko, na halos 24 oras na naka-tutok sa laptop at sumasagot ng emails at mukhang timang habang tumitipa sa calculator ng COD load ng kung ano mang reactor?

Anyway, masaya ako at may extreme get-away ako nitong Disyembre na hindi kasama ang trabaho. Kumbaga, purong gala lang. First time ko ito. Hihihihi. Sa dalawa kong kaibigan, mahal na mahal ko kayo. Na-tats din ako dahil yun isa sa amin ay may dyowawa, at kahit hindi pabor ang dyowawa niya sa alis namin, inilaban niya pa rin ang lakad na ito. At sa kanyang dyowawa, hindi ako kabit. Magkakaibigan kami simula pa lang ng kolehiyo at walang makakasira sa pinagsamahan namin. Masyado na kaming madaming pinagdaanan para masira lang ng mga petty na pagseselos. =)

+++

*siopao = kung ano mang mura ang mga nasa isip niyo ngayon. iniiwasan ko na magmura kasi bad daw yun. hihihi.

Nasan na ang welcome party?

2010-11-02T10:06:00.000+08:00

Sige wala ng introduction, hindi ako natuloy sa Vietnam ngayong araw. Pull-out lahat ng mga site engineers. Chineck ko na rin ang wetpaks ko kung may balat, kaso taling o nunal lang ang nakita ko. Counted ba yun as kamalas-malasan?

Well, may plano siguro si Lord na iba sa akin. Baka makikita ko na raw ngayong buwan sa Pilipinas ang lalaking magpapagulo sa aking isipan. Siopao talaga! In fairness, ang yaman ng opisina, na-no show na naman ako sa PAL at VN Airlines. Kilala na nga siguro ako ng mga immigration officer dahil ginagawa ko lang hobby ang magkaroon ng missed flights.

Nasa sementeryo ako ng matanggap ko ang text na hindi tuloy ang kagandahan ko sa Vietnam. Sa opisina daw muna ako manggulo at mangupal dahil masyado ng tahimik sa Maynila. So ang tendency ako na naman ang tagasagot ng mga hinaing ng mga site engineers. Laugh trip lang minsan. Example number 1, 'Anna, patanong naman sa accounting ang allowance ko sa site, VND 200.000 na lang ang pera ko at pinantawag ko pa sa iyo ang 100.000.' How sweet! Isipin mong pinili niyang magutom marinig lang ang maganda kong boses. Ang kapangyarihan talaga ng dakilang utusan. Halabet!

Example number 2, 'Tol, ano ang gagawin ko sa reactor ko?' Well, usually ang sagot ko lang ay, 'ano ba sa tingin mo?' Siemps, hindi ako si Madam Auring, kailangan ko ng data. Masungit na, maldita pa! No doubt at iniwan ako ni he-who-must-not-be-named.

Example number 3, Ako: Na check mo ba yun mga sinabi ko sa email? Na-audit mo ba ang factory + yun mga linsyok na streams? Ang sagot ng makulit na inhinyero (MNI) : Oo, tol, na-check ko na. Ako: Nasan ang data? MNI: Huh?! Kailangan ba? Ako: Ay hindi mo kailangan ng data, pinahirapan lang kita. Gusto ko lang mag-exercise ka papuntang site hanggang factory. Kaloka.

Yun iba hindi ko alam kung sineseryoso ako kapag may pinapagawa ako. Mukha lang kasi akong batang inutusan ng nanay na bumili ng suka sa kanto. Ako ang pinaka bata sa mga process engineers. Siguro factor na rin yun. Saka aminado naman ako na lahat nagugulat kapag sinasabi kong sa site ako nagwowork. Siopao talaga, effort pa naman ako sa pag i impake ng gamit ko. Ang dami ko tuloy polvoron ngayon. Ibabaon ko sana. Siopao talaga!

Parusa ba ito?

2010-10-27T17:04:00.000+08:00

Sumagot na ang mga bathala, lumarga na raw ako sa site. Ang gusto nila ay this weekend. Siemps, ang sagot ko ay 'no way.' Fully booked ako. Makikipagtuos pa ako sa sementeryo at death anniversary ng pinakamaganda kong lola sa Oct 31. So malamang next week daw, Martes ang binigay ko sa kanilang araw.

Makakasakay na naman ako sa eroplano. Gagamit na naman ako ng chopsticks na dahilan ng kalyo sa mga kamay ko. Ibang kuarto na naman ang tutulugan ko. Mapapa-english na naman ako. Mami-miss ko na naman ang kwek-kwek. Hindi ko na masusuot ang bago kong sandals at magdudusa ako sa safety shoes. Magmumukha na naman akong lalake.

Homaygad!

Well, on a brighter side, magkakapera na naman ako. Naiisip ko sana may mayaman na guapong lalake na mabait at responsable na makapansin sa akin. Tapos, we live happily ever after. The end. Ilusyonadang ewan na naman ako dun.

Naisip ko na magpakabait sa inhinyero na makakasama ko dun. Pano na lang kung hipuin niya ulit ang wetpaks ko? Shocks, eminpeyn! Eh kami lang dalawa ang magkasama sa lugar na yun? Tsk tsk. Binigyan ako ng tatay ko ng swiss knife na naiwala ko pero bumili naman ako ng halos katulad sa Pantip (BKK), para lang you know hindi ako mapagalitan ng tatay ko na nakawala na naman ng gamit. Siguro lagi kong katabi matulog yun. Lumalabas na parang ang laki ng galit ko sa inhinyero na yun, well, slight. Pero more on disappointed sa performance niya sa work. Kasi nga di ba, matitindi nag train sa kanya. Haler, apat na inhinyerong mga guapito ang nakasama niya dati, ano yun wala siyang na-pick up? O sige sige, baka nakalimutan lang. Kailangan na ng Sustagen Prime.

Sana mabilis namin magawa ang trabaho sa planta na yun at mapagana ng maganda. Matuwa ang client at ang bossing namin. Nang makalarga na agad sa lugar na yun. At para may kaperahan ulit kami. Para pag marami na akong pera, bibili na lang ako ng lalake. Hahahaha. Siemps, joke yun. Ipinagdadasal ko na sana hindi masamain ng dadatnan ko dun na andun ako. Ma-view niya sana yun as a learning experience. Ayaw nya yun, maganda ang magte train sa kanya? (Siemps, blog ko ito!) At sana maging ok na rin siya personally at lalong lalo professionally. =)

Kailangan ba ako mag desisyon?

2010-10-26T14:10:00.001+08:00

Nagtataka na ang nanay ko kung bakit ang tagal ko na sa bahay namin. Himala na nga raw ng langit eh. Sa nakalipas na halos 3 taon, mga 1 month lang ang tinatagal ko sa 'pinas at makikita nyo na naman akong humaharabas sa kung saan mang project meron kami. May tsansa akong makaalis pero parang ayoko na gusto ko. Ang gulo lang di ba?

Personally, gusto kong umalis at pumunta sa kung saan mang project pero hindi kasama ang tao na yun. Oo, masama akong empleyado. Hindi ako professional. Pero naiirita kasi talaga ako eh. Kailangan ba na parang naka-spoon feed lagi? Gaano kahirap basahin ang manual? Puro yabang na lang ba? Magulo ba ang sinesend naming instructions sa iyo kung ano ang gagawin mo? O ayaw mo lang din makinig sa akin dahil alam mong malakas ang sayad ko sa utak?

Nakausap ko na ang general manager nung Biernes, mag decision daw ako kung kailangan ko ng pumunta dun. Nagkausap na rin kami ng head ng department namin kaninang umaga at pumunta na nga raw ako dun kung sa tingin ko ay kinakailangan na. Bakit ba ako ang dapat mag-decision? Kung ako ang magde decision, ayoko. Pero kung sa iba niyo akong plantang papapuntahin, ok lang. Hmm, may bargain ako sa bossing namin, sige sasaklolohan ko yun isa dun, pero tourist visa (= 21 days) lang ang kukunin ko. Kupal ko talaga.

Bakit ba ayaw ko sa tao na yun?

1. Hinipo niya ang legs at wetpaks ko habang nagsi-swimming kami. 'taragis na yan. Mukha bang pinggan ang katawan ko at kailangan pang hawakan?

2. Nayayabangan ako sa kanya. Ilabas ang yabang, now na!

3. Mag-e-explain ka pa lang, i know na agad ang sagot sa iyo. Ngayon nagkakagulo sa planta niya, hindi ko alam kung 'i know' pa rin ang sagot niya.

Naaawa din ako minsan. Kasi siguro bumababa na rin ang morale niya kasi nga naman ay ang dami nang negative comments sa kanya. Naisip ko rin siguro kung hindi kasing-yabang na engineer niya ang tutulungan, baka naging mas smooth ang tao sa kanya o mga kasama niya ngayon sa bansa na iyon. Hmm, lesson learned talaga na dapat ay maging mapagkumbaba sa lahat ng oras.

Ilusyonada

2010-10-20T10:46:00.000+08:00

Hindi ko alam kung bakit kilig na kilig ako kapag may nakikita akong singkit na lalaki. Sige, ako na ang malandi! Okey lang naman, kasi hindi na ako dumaan sa denial stage. Ako na ang malandi. Period. Kasi naman kapag tumatawa sila, parang nakakakiliti.

Akala ko dati matutupad na ang kaganapan sa mga pangarap ko na magka-dyowa ng singkit, kaso pinag-adya ni Lord. Huwag daw akong masyadong makulit dahil singkit na rin ako at baka maging guhit na lang ang mata ng fyutsur na magiging anak namin. Hihihi.

Pero kinikilig talaga ako sa lalakeng nasa taas. Bagay talaga kami. Pakiramdam ko, ako ang babaeng nakatadhana sa kanya. Alam ko in due time, mare-realize niya rin na ako ang babaeng para sa kanya. Nakita nyo naman kung gaano kahigpit ang yakap niya sa akin. Yun tipong hindi ako hahayaan na makalayo sa kanya kahit isang saglit. ;p

Sa mga katulad ko na may balat yata sa puwet pagdating sa lablayp, alam ko naman na darating din ang para sa atin. Yun hindi tayo iiwan sa ere kapag nag tantrums. Saka naisip ko na lang din, paano mo malalaman na kung para sa iyo talaga kung hindi mo bibitawan? =)

the 'pinsans'

2010-10-18T11:35:00.000+08:00

Medyo busy-ness pa rin ako hanggang ngayon. Pero gusto ko lang i-share ang pagmumukha naming magpi pinsan nung nagkita kita kami last Saturday. Sayang nga eh, late reaction ang sipon ko. Kasi nung mga bata kami, lagi kaming may ungis. Ngayon lumelevel-up na kami, mukha na kaming kagalang-galang na mamamayan ng pilipinas kahit papano.

Kinabagan ako dun sa pinsan ni Tin2x, akala niya ako si Ana. Oo nga naman, Anna din ang pangalan ko, pero take note double 'n' ang spelling ng sa akin. Pareho kami ni Ana pati ang apelyido at sa kung anong biro ng tadhana, para din kaming pinagbiyak na bunga noong bata kami. Kaya nasanay ang mga tao na tawagin siyang 'Hapon' dahil oo, lagi siyang Ms Japan tuwing United Nations at ako naman ay 'Kulot' dahil obviously kulot ang buhok ko. May tarantado akong kaklase dati na binigyan ako ng maliit na bola, at Sto. Nino ang tinawag sa akin. Memories. Memories.

Buti na lang nung lumaki kami, magkahawig na lang kami at salamat sa Cherifer at mas tumangkad ako sa kanya. Hahahahahha. So kita na ng mga tao ang discrepancy. After ilang taon, nabuo rin kami. Si Tin2x kasi mas gala pa sa akin yun, kung saan-saan din sumusuot. Nakabalik siya galing Australia, hindi na rin namin nalaman. Tapos lagi pang nagse-surf sa kung saang panig ng Pilipinas, kaya ang balat, ayown, umitim. Si Ana naman naging busy sa buhay pamilya niya. At ako naman, naging busy sa trabaho.

Nami-miss ko na ang mga ito. Lalo na ang mga pauso naming laro nuong bata kami. May swimming pool kasi ang lola namin kaya lagi kaming naglalaro ng dolphin-dolphin-an. Yun parang 'limburak' sa ilalim ng pool, basta lusutan. Ang tumama, talo. Saka mahilig din kaming manghuli ng uod (earthworms) at cha-chop-chopin namin. Nahulog (nabarog!) na rin ako sa gilid ng pool dahil naging ilusyonada ako na may jumping board dun, eh dahil madulas, ayun, iyak ko na lang ang narinig nila. Ito ang matinding conclusion ng nanay ko, kung bakit matindi ang sayad ko. Dahil naalog daw maigi ang utak ko.

Hay, masarap maging bata. Sana ganun na lang din ulit. =)

Sorry, promise bawi ako!

2010-10-15T12:14:00.000+08:00

Gustung gusto ko talagang magbasa ng mga blogs ngaun. Kaso naman medyo stressful at full packed ang schedule ko ngaun. Kumbaga, pati paghinga ko parang naka-schedule na rin. So ano ba ang nangyayari, ganito lang yan:

Yun siopao na manual na dapat ay nun pa nagawa ng isang mokong, hindi niya nagawa, dahil busy daw siya. Ang tanong ko lang? Sino ba ang hindi busy?? So dahil urgent na at pede nang magkamatayan kung wala pa rin maibigay, buong galang na akong umako ng responsibilidad. Pan-tanga lang. Peysti.
Hmm, may final report na ipapasa sa client sa Yuropa, kaso nga ay hindi pa gaanong ka-experienced ang isang engineer dun, kaya ako muna ang gagawa. May nagawa na naman siyang draft kaso kailangan pang i-polish. Loves ko ang babaeng eng'r dun, kaya keribels tulong na lang ako. Ang update dito, nabasa ko na ang draft pero hindi ko pa nae-edit.
Parang may nire-remote monitoring akong planta sa VN. Kasi may isa akong katrabaho na medyo hirap sa pagrereport. Kaso since nga medyo matanda siya sa akin, kita ang resistance sa kanya na parang ayaw niyang magpatulong. Eh wala naman akong magawa kasi utos yun ng bossing namin na i-guide ko siya. So ito ang pinagkakaabalahan ko. Sumasakit na rin ang ulo ko sa kanya minsan. Pero sige dahil kailangan niyang matuto, sabi nga ng kasamahan ko, tough love na lang.

Alam kong lumalabas na akong maldita ngaun o matandang dalagang may expired hormones dahil sa mga kasungitan ko. Tambakan ka ba naman ng trabaho, ewan ko lang kung hindi ka maloka. Haay, sana matapos na ito, at nang makapagbasa-basa na ako.

Pasensya na talaga kung hindi rin ako makapag-iwan ng mga komento sa ngayon. Pero once na mabakante ang sched ko, tuluy tuloy na ang mga komento ko. =)

That fleeting feeling

2010-10-12T09:09:00.000+08:00

May talent talaga ako sa pagiging emotera. Mahilig ako magsulat. Numero uno ako dati kung vandalism lang ang pag uusapan. Lagi akong may graffiti corner sa bahay. At ilang toneladang notebook ang meron ako para magsilbi kong diary. Pero dahil tree hugger ako at ayoko nang dumamay sa pagkakaputol nila dahil nga di ba ang papel ay galing sa puno. Kaya ayun, mag ba blog na lang ako. Walang papel, gastos naman sa kuryente at ang init na napo produce ng laptop ko ay nakaka apekto sa global warming. So ayun, ganyan kagulo ang utak ko. Pakiramdam ko kasalanan ko ang lahat, kung ngaun siguro na-trial si Rizal, baka tumaas din ako ng kamay na isa ako sa mga bumaril sa kanya sa bagumbayan.

Well, gusto ko lang i-share ang mga thoughts ko nuong time na sobra talaga ang dinadala ko. Yun pakiramdam ko, binagsakan ako ng buong mundo at tinalikuran ng lahat ng tao. Natatawa na lang ako kapag nababasa ko. Saka para magsilbing paalala na rin sa akin na, “oi gaga, ganyan ka ka-drama dati, para kang mamamatay, pero sa oras naman na ito, buhay na buhay ka at gora ng gora.” Kumbaga, hindi ako nag-iisa, lahat nakakadanas ng unang heartbreak. Hahahaha! So masyadong mahaba na ang intro, ito yun mga kaeklatan ko na sinulat ko nuon habang sakay ng eroplano.

March 6, 2010

NAIA terminal 2, Waiting lounge

Departing to HCMC, VN

Dear J,

What’s wrong? Really, I’m confused. Do I have to be eliminated in your life? Am I that pain in the ass? Did I cause you so much pain? Will you accept me if I come back to BKK?

I love you but I need to find myself first. I am young. I cannot just throw out my career and I love travelling. Maybe it’s true that I’m a drifter, will you come with me?

I always pray the best for us. Leaving you in BKK is the hardest decision I’ve made. If I can turn back time, I’ll stay longer there.

Did you receive my message to call me if you’re here in Manila? You didn’t call me. I am hurt. I don’t know if this is a game you’re playing but I’m hurting. Just give me a call or a quick visit to VN. I miss you.

♥, Anna

Take Off

Dear Lord,

Please make the pain go away. Help me to be more patient and obedient to your will. Can you make me happy again? I do not want to shed more tears for J. It hurts so bad. I keep thinking about him, what went wrong and what should I’ve done.

Please show me what you want for me. I just want the pain to go away. Thank you and I am sorry for this.

♥, Anna

March 6, 2010

PR 591, HCMC

Good view of the clouds, Seat no. 22F

Recipe for moving on:

1. Avoid thinking about him. Especially, getting back at him.

2. Meet new people. Smile.

3. Focus on work.

4. Know thy priorities.

5. God has His plans. Be patient.

There are tons of people who experience HEARTACHES, they made it through. Of course, it hurts now because it is new but eventually it will pass. Like a FLEETING FEELING. ☺

+++

So di ba nakakatawa, kasi sa 2 oras na byahe ko sa eroplano, naka-3 pahina ako ng notebook ko? Parang emoterang malandi lang. Pero kidding aside yun recipe sa pag-mo-move on, parang binulong sa akin. Nakatulong talaga. Siguro ngayon nagagawa ko ng joke kasi wala na sa akin. Oo, nag checheck pa rin ako sa facebook niya, pero wala yun kurot sa puso na katulad dati. Kumbaga, parang kaibigan lang na nag check ka kung ok pa ba siya o ano na. Nakakasanayan din pala ang pag-iisip ko sa kanya. Ngayon ina-acknowledge ko na lang na nami-miss ko siya minsan, pero hanggang duon na lang tapos let go na ulit. Masaya ako at tapos na. Mabait talaga si Lord. Saka in fairness, hindi naman pala nakakamatay ang pusong sawi. =)

something out of the blue

2010-10-06T11:19:00.000+08:00

Most of the times, I am stupid when talking. Don’t let me talk. Just let me write. And I can explain it more with cohesion and clarity. Don’t you hate it when people seem to have this penchant for bombarding you with ‘surprise questions’? I hate it. If you’re looking for a girl that is good with confrontation, don’t pick me or better yet do not expect a mature answer from me. It’s either I’ll give you my sweetest smile or I’ll tell you what are the words inside my head and I’ll try my very best to form a complete sentence from them. I usually mess-up with things especially with relationships.

Yipes, and the dreaded word is ~~mentioned~~ typed. I do not like relationships. I do not want to label a very special feeling (person) for a boyfriend, girlfriend, wife or husband. I prefer to call it ‘commitment’. It sounds life-long for me. Long-term union. But not a spur-in-the-moment craziness = infatuation. For the next boy I will like, I better prepare for him and prepare him for meeting the weird, frantic girl in me.

Possibly I will start to tell him what my definition of the following words is.

1. Commitment vs Relationship – Do I need to explain this again? Check the 2^nd paragraph. Obviously, I love commitment. It makes me feel more secure. It means getting to know more of each other and allowing him not to box me on someone that I am not. Well, it looks foolish, but I’ll give an example. A guy may say that he’s my boyfriend but once my back is turned, he seems to enjoy flirting with other girls, having sexual relationships (hello casual sex!) with them, so do you want to have a relationship with that kind of person? Whereas commitment (please Lord, make the next guy be serious with this endearment!) it means having a mutual decision that you will work out your feelings for each other and you are exclusive of each other. No hanky panky. I guess more people are afraid to be committed (= being responsible) than to be in a relationship.

2. Wedding vs Marriage – It’s funny I got tons of these. Yes people, 3 stupid boys proposed to me. Of course, the initial reaction is to turn them down. How can you take it seriously if it is so so so irresponsible? Not because I wrote you a heartwarming letter or bake you revel bars, you have to give me a wedding! I want to have my own wedding but I do not want to take too much stress on it. I want to focus on the marriage, the journey of that special one with me. Weddings they are pretty but I guess I am too practical to be too fancy, picky, girly for it. Convince me with loyal, full of love, honest, responsible, not boring marriage life and I’ll give you my full love and attention on it.

+++

Maloka ako, ganyan pala ang epekto sa akin kapag nasa opisina. Nagiging emoterang ewan. Kaloka. Saka in fairness na mi miss ko ng mag English. Haha. Kain ako ng kain ng Boy Bawang ngaun, may scientific study na kaya kung ano ang epekto nito sa pang araw araw nating buhay? Pero sabi nga ang chewing ay nagpapagana sa brain natin, kasi isa itong mechanical exercise. Kumbaga ito yun nag pa fine tune o starting point kung may gagawin kang report o ano pa man na involve ang pagpapagana ng utak. Kaya advise ko sa mga estudyante, kain lang ng kain but not too much habang nag aaral. Magandang ngumuya ng chewing gum habang nag aaral to increase your brain's activity. May cohesion ba ang post na ito??

Yun piktsur sa taas, like na like ko yan. Kasi naisip ko kapag nakapunta na ako sa lahat ng continents magpapa studio pic ako habang nakahiga sa world map. haha. Ambisyosa!

Update!

2010-09-28T10:11:00.000+08:00

Ang tagal ko bago makapag post. Eh kasi naman busy-busyhan ako sa paggala. Ito ang pinakamahaba kong stay sa Pilipinas sa loob ng halos tatlong taon. And I am lovin' it! Well, ang ayaw ko lang ay butas na ang bulsa ko sa kaka gora sa kung saan saan. Pero kung tatanungin ang mga naging pakiramdam ko sa nakalipas na araw, ganito lang yan:

1. Umiikot pa rin ang utak ko kakaisip kung ipapatapon ba talaga ako sa bayan ni Ho Chi Minh. Pero may sagot na ang isa kong bossing, sa bandang Hilaga ako ipapadala. So keribels lang, basta bigyan nyo na ako ng business visa at reading ready na akong makipagbakbakan sa site. Kaso wala daw kaperahan ngayon ang kumpanya, kaya ito tengga pa rin ako. Nagbabasa lang ako ng ebooks, may dapat akong gawing analysis pero dahil inatake ako ng katamaran ay wala pa rin hanggang ngayon. Nagmamagaling pa naman ako na kering keri kong gawin yun pero nuknukan ko naman ng tamad.

2. Kwestyonable sa akin kung bakit siya nagpo post ng ganun nung mga nakaraang linggo. Naalala niya kaya na ganun ang paborito ko? O nalulungkot din kaya siya na wala na siyang kasama para pumunta sa mga ganun klaseng activities? O baka nami miss niyang ka weirduhan ko? Anyhoo, kesa naman mag tic tac toe ako sa isip ko, nagpunta na lang ako sa dutdutan nung Sabado sa World trade. Hindi naman lingid sa lahat na gusto kong mag pa tattoo. Kaso nga lang, hihiram muna ako ng mas matinding lakas ng loob. Parang ke sakit kasi ng tusok ng karayom eh.

3. Naloka ako sa kabarkada ko ng sabihin niya sa akin na hindi na kami pedeng mag-travel together. Sabi niya mukhang nagtatampo na ang kanyang iniirog. Sabi ko sa kanya, alam ba ng babae mo na hindi pa kayo magkakilala ay kasama mo na lagi ako sa galaan?! Plano namin na mag back packing sa Cambodia this December pero since nagmamaganda ang iniirog niya, mukhang malabo na. Ang chismis niya, pinagawayan pala nila ang dalaw niya sa akin sa Bangkok nun. Ang sabi ko sa barkada ko, ito ang tandaan mo, kahit may lalake ako nun, hinding-hindi kita iniwan, kasi kaibigan kita. Kaya ang bargain, makakalabas lang kami pero sikreto lang. Ano ba ito, parang kabit lang.

4. Medyo nalungkot ako sa isa kong kasamahan dahil parang implied niyang sinasabi na epal ako. Ang masasabi ko lang dyan, wala akong magagawa kung ako ang gustong papuntahin ng mga bossing dun. Alam kong sunud sunod ang mga proyekto ko pero never kong hiningi yun. Nagkakataon na sa akin lagi nai-o-offer. Masama ba yun? Wag mag-mala-ampalaya.

5. May pakiramdam ako na may ginagawang hokus pokus ang isang babae. May hinanakit pa rin kaya siya sa akin? O may common dislike lang kami sa isa't isa? Ang sabi ko na lang, wala kang narinig sa akin ng mahuli ko kayong dalawa. Kaya tama na. Pagod na rin ako. Ayoko na mag-isip. Nasa iyo na siya. Trabaho na lang ang pag usapan natin at pwede bang mag volunteer ka na gumawa ng manual? Iyon na. Accept and let go.

Ang drama ko lang. Haha. Hindi ko tuloy alam kung baklang babae ako. Naalala ko yun first impression nila, akala nila tahimik akong babae, sosyalerang ewan, pero kapag nagsalita na lumalabas na ang pagiging cavitenya. Dakilang jologs pa rin.

the verdict and the what if's

2010-09-22T10:30:00.000+08:00

Anak ng siopao, mukhang tengga ako sa pilipinas ah. Wala man reply ang isa sa mga pinoy bossing kung kailangan kong lumipad sa bayan ni Ho Chi Minh. Kakatayin ko talaga ang nagsabi sa akin na aalis ako in 2-3 weeks. Dahil hindi pa rin gumagana ang utak ko hanggang ngayon kahit na pinapaulanan na ako ng apoy sa draft report para sa poging kliyente, gagawa na lang ako ng post tungkol sa "what if?" Naisip ko yun mga hinindian kong desisyon ngayong taon, ano kaya ang nangyari sa akin kung oo ang naging sagot ko.

1. what if nag stay ako sa bangkok para makapiling siya? ang pakiramdam kong mangyayari ay:

- uuwi pa rin akong luhaan sa pilipinas dahil gagawin niya lang kaming ping pong ng isang babae dun. posible rin na karirin ko ang salitang 'housewife kuno' dahil wala akong mahanap na trabaho.

verdict: tama lang ang desisyon kung layasan siya. asus, pero in fairness naman, ito ang lalaking kulang na lang lumupasay ako sa sama ng loob. at siya lang ang nakapag paisip sa akin na isakripisyo ang ang karera at gumora kasama siya. saka deserve nya ang babaeng kayang mag stay sa tabi niya. masaya ako at nakamtan niya yun ngaun.

2. what if nag resign na ako nuon pang nasa indonesia pa lang ako?

- hmmm, palagay ko sa laboratory o sales ako nagtatrabaho ngayon sa pilipinas kung ganun nga ang nangyari.

verdict: mukhang tama naman ang desisyon ko ukol dito. may mga moments siemps na sana nuon pa ako nag jump ship, pero kapag nakita mo naman ang experiences an na-offer ng kasalukuyan kong amo ngayon, sige na keribels na rin.

3. what if hindi ako nag tantrums ng buong linggo na yun?

- hmmm, posible na naayos pa namin o posible rin na 2 kaming binabalanse niya sa ngaun.

verdict: dapat may buntung hininga dito tapos malakas na isisigaw na tama ang desisyon ko. ang lagi ko ngang sinasabi, he made his decision at yun ay sumama sa isa at ako ay gumawa na rin ng desisyon na mag move on. kaya let go na rin.

nagiging emoterang ewan lang ako kapag napapatagal ako sa pilipinas. hay, gusto ko na talagang ma-assign sa site. kaya Lord please please magreply na sana si pinoy boss na pakuhanin na ako ng visa at gumora na dun. gusto ko ng magtrabaho sa site, mas productive ako at nakakakain ko lahat ng gusto ko na walang restriction dahil company pays. T_T

Dahil tinamad si jepoy dahil may emergency sa toilet

2010-09-20T14:03:00.000+08:00

So ayown nga, lumamon kami ni jepoy sa Friday's dahil nagugutom na ako ng time na yun. In fairness, ang galing pumili ng menu ni jepoy. The best ang sosyal na salad sauce, cajun ba yun? Alam mo naman kahit mukha cultured na babae, utak jologs pa rin ako kapag nakasama mo. Mare realize mo agad yan kapag pinagsalita mo ako ng 5 minutes. hihihihi

Ang dami naming napag usapan. Nakakatuwa naman at na-appreciate niya ang mga reactors namin. Do not worry, next time magdala na ako ng illustrations at power point presentation para palong palo ang discussion.

Dapat kasama si kikilabotz dito (http://inusentepapalaako.blogspot.com/ pano ba mag-tag?!, natatanga ako eh) kaso mukhang ayaw niya ng sariwang hangin sa manila bay. Nainggit tuloy, hahahaha. Tapos, si Lex (http://tambayannilex.wordpress.com/) na hari ng punctuality ay gumora sa MOA ng alas ocho ng gabi. Hanep, sa Filipino time!

Siemps, dahil na-enjoy namin ang panghuhula kung mag dyowawa ang dalawang lalake na dumadaan sa aming mga mapanuring mata sa baybayin ng Maynila, inabot kami ng 10 PM sa kakahagalpak ng tawa. Haay, na-enjoy ko ito, sobra. Tamang-tamang pampaalis ng umay sa nakaraang blog post ko. Sana next time mas madami ang sumama, para maraming look-out sa mga guapong lalakeng mag dyowa. Ahlabeyt!

Outburst

2010-09-19T09:37:00.000+08:00

My dear, the world doesn’t revolve around you. We’re on our early 20’s, of course, US, your darling friends will do what we want to DO. What’s wrong if we go out without you? Do we always have to fix our schedule based on yours? Oh by the way, I hate this expression, ‘ So tutuloy kayo, kahit wala ako?’ What a bitchy thing to say. It pains me that you become an emotional socialite who’s clinging and sucking the very soul of me. I love you my friend but I am horrified by the idea of being a ‘shock absorber’ once again. You can always rely on me when you have problems but please please it does not include being your baby sitter 24/7. I also have a ‘stress baggage’ at hand but I have to deal with it. Stop whining and move forward.

It shocks me that of all people, you’re the one who keeps saying, ‘in every country you are in, as if you’re dating someone. Who is next, if you’re leaving for VN?’ Bottom line is, malandi ako. My dear, I am socializing. And if I am out, it is always as a group. Yes, I’d been seriously and painfully involved with 2 guys this year, in 2 different continents. BUT I don’t think it is FAIR for labeling me as someone, synonymous to being a slut. I don’t play with feelings, I invest my time to someone because I like him.

I do not want to attract any attention, maybe that’s the reason why I am acting stupidly weird most of the times, so that friends like you will not feel inferior. And what’s wrong with my dress again? Or my hair? Or me? I am not dolling-up myself. It is just the way I am. I don’t even put lipstick. I only have Johnson’s baby powder and a sunblock. Is it big a deal? Do I always have to ugly-fy myself? Now, tell me, what’s wrong with me?

I am getting tired of this. Maybe, we need a breather away from each other. You are exhausting me. I do not need it right now. And I am not an ATM, I value my money all the time. I do not splurge unless I calculate it within my budget. You do not have to yank me with all these fancy places thinking that I can afford it all. As I said, a walk in Baywalk or even talking over a cup of coffee in Dunkin’ Donuts suit me. I am not fancy. I just need my good friend back.

Eroplano na, sige na!

2010-09-16T09:52:00.000+08:00

I might be leaving soon again. Siemps, masaya na naman ako kasi iwas gastos. Hahahaha. Kasi naman kapag nasa pinas, gora ako ng gora kung saan-saan. Eh kaso parang pan-tanga lang kasi secret secretan pa daw ang alis ko. Pupusta ako na pati ang general manager hindi alam yun.

So gugulpihin ko yun taong nagsabi sa akin na aalis ako in 2-3 weeks time kung hindi iyon matutuloy. Sakay na sakay na ako ng eroplano eh. Saka para mawala na ang urban legend na nagpe-play sa isip ko na kaya wala akong naka-line up na project ngaun ay dahil sa mga pag mamaldita ko.

Napaka-sweet ko kaya. Makulit lang ako. Alangan naman hindi ako magtanong kung alam kong may mali sa analysis ng iba? Kahit naman mukha akong sintu-sinto alam ko namang nalamanan ng mapua ang utak ko kahit kakapiranggot. Saka hindi ko alam kung may manghuhula powers ako, pero minsan talaga kapag naramdaman ko na may mali, usually may mali talagang nakikita. Eh kung manghula na lang ako sa Quiapo? Sabi nila magaling manghula ang mga chinese, eh chinise chinesan naman ako. Hihi.

Natawa naman ako sa sinabi ng isang blogger na akala niya seryoso ako sa personal, nabura na ang theory niya na yun. Malamang, kasi ang laki lang ng sapak ko sa totoong buhay. Saka ang galing galing natin, isipin mong parang nag accent lesson tayo kagabi. Pero parang bumbay talaga ang sa iyo. Hahaha.

Haay, gusto ko ng pumunta ng site. At least kapag nasa site ako, walang masyadong gastos kasi 'company pays,' then kating-kati na akong pumunta sa district 1 (ayan, may clue na kung saan ako pupunta, Q bar - yoo hoo!), saka kapag emote emotan ako pede akong maglakad sa tuktok ng reactor habang nag sway sway ang buhok ko sa malakas na hangin, then kating kati na akong mag calculate kung ilang ang kailangan na ganun o ganito, tapos excited ako to meet new friends at marami pang rason. Basta gusto ko ng sumakay ng eroplano.

a little more time

2010-09-10T13:55:00.001+08:00

Minsan ang pinaka-ayokong tanong ay kung, 'ok lang ba ako?' Hindi kasi ako sanay na may nag aalaga sa akin. Kumbaga, kargo ko lagi ang sarili ko. Nung kolehiyo, since kahirapan kami nun, bahala ako kung saan kukuha ng pandagdag sa baon ko. O kung sa trabaho, naiiwan ako madalas sa planta, so all by myself lang ang drama ko.

Kaya minsan naiinis ako kapag may tanong ng tanong sa akin tungkol sa kalagayan ko. Pero siemps, matindi namang paghihinarte kung hindi ko sasabihin na minsan may kurot sa puso at kinikilig ako dahil sa wakas may nakapansin na rin na nag e exist ako sa mundong ibabaw.

Madalas akong makatanggap ng mga liham, SMS, tawag o kung anu ano pang kalandian sa kung sinu sinong lalake. Ang alam ko natutuwa yata sila sa kaweirduhan ko. Sabi nga ng isa breath of fresh air daw ako sa buhay nya. Pero napansin ko lang, kapag nag tantrums na ako, isa isa na rin silang lumalayo. Bawal na ba akong magalit? O kaya maghinarte lang ng konting-konti, kahit one day lang? Parang sineryoso yata na dapat ay nakangiti lang ako at nagpapalubag o nagpapaganda ng araw ng lahat ng tao sa mundo.

Sabi nga ni manilyn monroe, "I'm selfish, impatient and a little insecure. I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can't handle me at my worst, then you sure as hell don't deserve me at my best." So balak ko ganyan na ang magiging panata ko. Sabi nga ng isang kyut na kyut na blogger na naghatid sa amin sa pasay rotonda, "dapat alam mong worth mo." Tumatak sa akin yun. Kasi malamang yun ang problema ko, hindi ako nagagalit. Nagtitimpi lang ako lagi, tapos bumibilang ng 1-2-3...10 sabay buntung hininga para mawala ang kinikimkim na sama ng loob. Talent na nga raw ang ginagawa ko eh. Kung nabebenta na ang ganitong talento, milyonarya na siguro ako.

Pero as usual, move forward na lang ulit. Keribels. Charge it to experience. Pero one way or another alam ko may dapat na akong baguhin sa buhay ko. Dapat ilagay ko na rin sa bokabularyo ko ang salitang 'stay.' Pinipilit ko iyan, kasama sa resolution ko ngayong taon. Saka love na love ko ang quote na ito from Chelsea Handler, "It's not fun anymore, and you're right. I'm an actual grown-up and whether I like it or not, someone is going to have to marry my ass one day so I better start getting ready for him." Sa mga nakakakilala sa akin ng lubusan alam nilang takot na takot na takot ako sa salitang 'kasal,' 'stay' at 'anak.' Pero unti-unti pupunta rin tayo dyan. Unti unti, give me a little more patience.. =)

Yun piktsur sa taas, mga babae ko yan. Hahahahaha. Ang gaganda di ba? Sila ang matatawag ko na, TYLFGF (Thank You Lord for Good Friends).

So, ito ako

2010-09-09T10:15:00.001+08:00

Ayown lumabas na rin ang katotohanan sa mga description sa akin na may pagka geeky ako. Haha. Most people are surprised kapag nakita nila ako at may dalang scientific calculator. Hindi ko rin alam kung bakit, basta pakiramdam ko kulang ang buhay ko kung wala akong calculator na dala.

Natawa naman ako sa mga bloggers na na-meet ko. Haha. Ayown, geeky nga talaga ako. Hindi ko maiwasan eh, parang nakadikit na sa ngala-ngala ko. Well, kapag nalulungkot ako, naglalaro lang ako ng mga ito:

1. yun mga plate numbers ng sasakyan, naglalaro ako ng divisibility rule. bigla na lang akong sisigaw na divisible yun sa 3, 5, o 6. kaya ang nanay ko kung pede akong pasakan ng tissue sa bibig, gagawin na niya dahil sa kahihiyan.

2. kapag may meeting sa mga kliyente, hindi ko maiwasan na pakitaan sila ng 'magic squares'. ito yun box na puro numbers (odd lang dapat!) tapos ang horizontal, vertical o slanted numbers ay pareho ng sum.

3. bigla na lang akong magbu-blurt out ng trivia out-of-the-blue. bigla kong gigibain ang ilusyon ng kabarkada ko sa ganda ng sunset ng manila bay. sasabihin ko sa kanya na ang mga bansang may magagandang sunset ay ang mga bansang may pinakamatinding polusyon dahil sa mga dust o suspended particles.

Mas kinikilig ako kapag may nakikita akong mga numero. Natutuwa ako sa ratio-and-proportion at sangkaterbang heuristics na makakatulong pala sa pang araw-araw na buhay. Pero alam ko na ito rin ang nagiging toll sa mga relationships ko. Either ma realize nila na sa likod ng chinita kong mata ay may sira-ulong babae o plain boring lang talaga ako. =)

Keri lang yan

2010-09-06T09:50:00.000+08:00

Sinisisi ko ang sobrang pagkahumaling ko sa mga romantic chic flics. Kaloka. Ayown, so akala ko ang happy ever after nila sa pelikula ay makukuha ko rin. Kasi naman di ba dati sa pelikula ni Sam-Kristine-Toni, si Sam si Toni ang pinili kasi gusto niyang maging happy. Saka aminin, ang laking ganda ni Kristine kay Toni pero dun pa rin siya sa kabila. Tapos di ba yun sa A Very Special Love, si John Lloyd may super hot na gf pero si Sarah pa rin ang pinili niya. Then sa Miss you like Crazy, super elegante at ganda ni Maricar pero si JL si Bea ang pinili. So ang masasabi ko lang sa totoong buhay o sige para hindi na lang halata na bitter ako, sa buhay ko na lang mukhang hindi yata ito totoo.

Sa bandang huli, yun magandang babae pa rin ang nagwawagi. Ginawa akong katatawanan ng kasamahan ko ng malaman niya na kamukha ni Leah Dizon (isang superhot na bikini model) ang kinalaban ko nun sa Thailand. Ang sabi ko naman, aba aba, kinabog ko naman ah. Ang balik na tanong naman niya, bakit na kanino ba siya ngayon? Ayown, masakit na realidad andun siya ngaun kay Leah Dizon look-alike.

Naiisip ko nga kung nasaktan ba ako? Parang hindi naman masyado. Pero ayoko na lang makibalita. May talent yata ako na mablanko ang utak para sa masasamang nangyayari sa buhay ko. Kaya siguro minsan aktong lutang ako. Sa mga nakakakilala, alam naman nila na talagang laging lutang ako kaya minsan napagkakamalang weirdo o may sayad sa utak.

Perlo keribels na lang, darating naman siguro ang prince charming ko. Hindi man siya si John Lloyd Cruz o si Sam Milby, pero ang lagi kong dasal sana naiintindihan niya ang sayad ko sa utak at alam kung ano ang halaga ko. At isama na natin, na hindi oras oras ay nice ako, siemps tao lang at may bad moods din ako.

para sa isang kaibigan

2010-09-01T12:45:00.000+08:00

hindi naman sa gusto kong mag maganda sa isusulat ko ngayon. pero ito lang yun nasa loob ko sa ngayon.. para sa isang kaibigan, bibigyan kita ng maraming rason kung bakit hindi ako ang babae para sa iyo.

1. kaya mo ba na lagi akong malayo? sinagot mo ako ng oo. sa totoo lang, lahat naman magsasabi sa iyo ng ganitong kasagutan. pero sa bandang huli sisisihin mo rin ako kung bakit hindi ko kayang makasama ka sa ngayon.

2. mapaghanap ako ng atensyon. kahit isang text o tawag lang ang mapaktawan mo sa loob ng isang araw, away-patani na tayo agad. madalas, hindi ko kayang umintindi kapag usaping komunikasyon na. lagi akong naiinis at minsan alam mong pambatang tantrums lang. isang ugali na dapat ay iwasan ko na.

3. kung hindi ko kayang umuwi sa pilipinas, at nasa isa akong bansang malapit dito, handa ka bang puntahan ako? siguro naman nakikita mo na ang cycle na may pagka self centered ako. ayoko na nagsasakripisyo. pabor sa akin dapat lagi. ako ang pupuntahan at pagkakagastusan. iyan ba ang babae na gusto mong makasama?

4. karera ang priority ko sa ngayon. ito na yun break na hinihintay ko. abot kamay na lang. baka lalo akong mawalan ng oras para sa iyo. alam kong gusto mong sabihin sa akin na naiintindihan mo ito, pero ayoko na sa bawat oras binibilang mo ang oras para lang maka text o matawagan ako. gawin mo ang mga dapat mong gawin.

5. galing lang ako sa dalawang 'relasyon' na hindi maganda ang kinahinatnan. isa lang naman lagi ang problema, ang malayo ako. na hindi ko pa kayang mag-settle sa isang lugar na kasama siya. na lagi akong nagpupumilit sa mga bagay na hindi pa pwede. at marami pa silang dahilan na napagod na rin akong intindihin.

kung susumahin, ako ang klase ng babae na walang pakialam. ang gusto lagi ay nasa kanya lagi ang alas. walang balak magsakripisyo. sabi ko nga, gawin mo muna ang mga dapat mong gawin, malay mo, sa mga oras na hindi mo ako iniisip, may babaeng lalapit para sa iyo.

magpapakatotoo ako sa iyo na hanggang ngayon, iisang tao pa rin ang nasa puso ko. =)

This is it

2010-08-26T21:47:00.000+08:00

So uuwi na ako bukas, salamat naman at natapos na rin ang parang roller coaster ride na stint ko sa Hungary. Masaya naman ako at napatakbo ko ng maayos ang planta na napa-assign sa akin. Nothing to worry, kumbaga. Medyo kampante na ako na ok ang turn over.

Akala ko tapos na ang problema, hindi pa pala. Well, hindi ko alam kung matatawag itong problema nga. Na-miss namin ang flight namin from Brussels to Budapest, so kailangan i-rebook ang ticket. At siempre dahil Europa ito, isa lang ang ibig sabihin, mahal ito. Nagkaalaman na kung ano ang nangyari, kaya ayun nag outburst ang bossing namin. Ang ikinaka-worry ko medyo nagkaroon ng family rift dahil dito. Yun isa kasing engineer na kasama ko pamangkin ng asawa ng bossing namin. So connect the dots na lang. Ang pinaka ayaw ko pa naman ay yun tipong magkakaroon ng problema sa trabaho na dawit ay personal na buhay. Sobrang apologetic kami sa nangyari, hindi namin alam na ganito ang mangyayari. Sana humupa na ang tensyon sa mga susunod na araw.

Ngayong last day ko na sa planta, sakto naman na naka recirculation mode lang ang reactor kaya maaga kaming naka uwi. Haay, yun French girl na bago naming kaibigan, sana noon ko pa siya naka-bonding. Medyo matagal kaming naging magka building kaso since sobrang hectic nun ang schedule sa planta, hindi rin kami nakakapag usap. Pero these past few days, lagi na kaming lumalabas for coffee and dinner.

Madami akong gustong ikuento kaso mas maganda siguro kung personal sa mga kaibigan. Kasi medyo worried na rin ako na may nakaalam nitong online journal ko na galing sa office at uso pa naman ang google translate. Keribels na nga lang. Welcome Pilipinas na talaga! Malamang, para akong timang na ngiting ngiti sa eroplano, sana naman may makausap ako sa mahabang biyahe na ito. 18 hours kaya, kaloka. =)

bits and bits

2010-08-24T03:18:00.000+08:00

dearest friend,

who are you really? we're all concerned you're changing into this person we do not know. don't worry i am leaving soon, so no more worries. i hope what happened can serve us a beautiful lesson. take good care always. have your own dose of personality, you cannot always be a split image of someone. it may feel good now but it can kill you later. think hard. don't rush things. a relationship that you always wanted may not be really what you need. enjoy life and try to avoid sinking into depression. also, maybe it's time to revisit your priorities. and if you can, forget the chinky eyed girl who wrote you the special letter. instead, remember the fluffy girl who's always forgetting to do more important stuff but never forgets to hand you a pack of kleenex.

live life, as always i just want you to be at your happiest. let's all move forward. =)

anna

+ + +

uuwi na ako sa manila sa sabado. haay, na mi miss ko na ang maynila. galaan mode na naman. sabi ng barkada ko mag pasig cruise daw kami, gayahin namin si john lloyd at bea. tapos magdala na rin daw kami ng bato at pentel pen. tae na yan, emoterong froglet ang mga labas namin.

na-tats naman ako at ang daming concern sa nangyari sa akin. sumasaya ako sa thought na maraming handang yumakap sa akin sa pagbabalik ko. OK na ako sa ngayon. medyo hindi lang ako komportable na baka pati ang iba ay nadadamay sa sigalot namin. pero sabi ko nga, wala akong masamang tinapay sa kaniya. kahit ako, ang pipiliin ko ay ang taong willing mag-stay.. naisip ko, kapag dumating na ang lalakeng mahal na mahal ko baka kahit hindi niya sasabihin gagawa at gagawa ako ng paraan para turuan ang sarili ko ng 'the art of staying'. In God's time. =)

How should i feel?

2010-08-20T19:40:00.000+08:00

Hindi ko nga alam kung tanga lang ako o sadyang pinagpalang magka roon ng stretchable na pasensya. Sa loob ng 24 oras ganito ang nangyari sa buhay ko, ano ba ang dapat kong maramdaman?

1. Nahuli ko si labs na nakahubad, may kayakap na babae. Katrabaho namin. Ang naging reaksyon ko, kalma pa rin ako. Hinga ng malalim at nagpasalamat kay Lord na pinamukha niya sa akin kung gaano ko hindi deserving ang isang katulad niya. Hindi ako nasaktan sa nakita ko, unexpectedly sobrang na-relieve ako.

Ang sabi niya sa akin, alam ko na naman daw nuon pa na may mali na sa aming dalawa at since nasa marrying age na siya, gusto na niya ng someone na willing mag-stay. Therefore, out ako sa usapan na yun. Kung sa iilang sumusunod sa buhay ko, alam naman nila na hindi ko pa kayang mag-stay sa isang lugar ngaun.

So ano ang kinakainis ko, respeto naman sa akin. Ginawa nila ang kababalaghan na yun sa mismong kuarto at kama ko. Hinding hindi na ako makakapasok sa kuarto na yun. Saka sentido kumon naman, hindi pa ako umaalis ng Hungary. Isang linggo na lang naman at lilipad na ako ng Maynila, hindi pa ba matiis yun? O kultura lang nila na mawalan ng respeto at konsiderasyon sa nararamdaman ng iba?

2. Komprontasyon. Ang sabi niya sa akin gusting gusto niya ang babae. At sa tingin niya mahal niya raw. Ang bilis naman. Hindi ako nasaktan, nanlumo lang ako sa mga oras na na-invest ko para sa kanya. Akala ko pa naman nahanap ko na ang lalake na makakaintindi sa desisyon ko na karera ko muna ang unahin. Mali na naman ako. Sinabi ko sa kanya na wala na akong respeto sa kanya at hindi ko na kayang makatrabaho pa siya. Ang sabi niya sa akin, ilang buwan lang daw ang palipasin at magiging OK na raw ang lahat. Para sa akin, hindi ko kayang makipagtrabaho sa isang tao na wala na akong respeto.

3. Paalam. Nagulat ako sa reaksyon niya na nalulungkot nung nagpapaalam siya. Dahil ba parang wala akong dinadamdam? Ano ba ang gusto niya maglupasay ako ng iyak habang hinahabol siya. Well, belat nga. Masyado akong maganda para sa mga ganyang dramahan. Alagaan niya na lang ang babae niya at magmahalan silang maigi. At tantanan na nila ang mga pinoy sa pagiging pala-muna nila. Hindi ganyan ang ugali niya, pero since nahaluan ng maldita, akala mo ang tingin sa mga asyano ay mga bobo at walang alam.

4. Lumipat kami ng bagong tirahan pansamantala. Mabait talaga si Lord, sabi siguro kailangan mo ng breather kaya ito, lipat ka muna dito. Kailangan ko nga siguro ng bagong lugar para makahinga maigi.

5. Naligaw. Oo, as usual naligaw kami kasama ng isang French girl na nagsilbing driver namin. Riot pero Masaya naman.

I need a big squeezy hug pag-uwi ko. Ang daming stress mula trabaho hanggang sa alam niyo na, pero mabait lang talaga si Lord sa akin. Kakayanin ko ito at as usual moving forward na ulit. =)

assurance

2010-08-15T11:35:00.000+08:00

maaaring napansin ng iba na ilang oras ay nawala sa blogosphere ang mga hinaing ko. haha. =) nagulat ako nung nag usap kami at nalaman ko na binabasa niya ang blog ko. eh paano kaya mangyayari yun eh hindi naman siya pinoy? well, andyan naman ang google translate.

alam mo yun bigla kang nahiya tapos balak mo burahin na lang ang blog mo?napag isip isip ko, wag naman siya masyadong pa-pampam kasi 2 years ko rin naman inipon ang mga laman dito. simula nang una akong mapa destino sa indonesia. parang ang pangit namang tingnan, saka wag ganun, napaka-guapo naman niya para siya ang maging dahilan ng pagkawala ko dito. saka natutuwa ako kapag may comments akong natatanggap o kaya simpleng hi sa chat box. kahit konti yun, masaya ako kasi parang mas dumadami ang kaibigan ko, hindi ko nga lang nakikita. =)

gusto ko ngang gumawa ng letter sa kanya eh. kasi madami akong gustong sabihin na hindi ko na masabi kapag magkalapit na kami. kaso nahihiya na ako. gusto ko siya to the point na willing akong magbigay ng extra effort sa communication line kahit nasan ako. alam naman ng mga nakakarami na tamad akong mag text at nanaisin ko na lang na magbasa ng libro kesa lumabas ng bahay.

bakit ako nahihiya kasi pakiramdam ko hindi ko na-meet ang expectations niya. kumbaga, sa mapua 5.0 ang grade ko. failed na failed. alam ko na gusto niya ako walang alinlangan dun. pero yun tanong na gusto mo bang i-work out ito na translated sa magbibigay ka ba ng extra effort para maging open lagi ang communication line natin kahit nasang panig ng mundo tayong dalawa. yun ang tanong na gusto kong masagot. hindi ko siya hihilahin sa manila, gawin muna namin ang mga dapat naming gawin. at lalong lalo na hindi ako nagmamadali, sigurista lang ako, at siguro ang bawat babae assurance ang hinihingi.

hindi ako makatulog

2010-08-11T12:43:00.000+08:00

nag ta tantrums na naman ako ng wala sa lugar. nami miss ko na siya, sa bawat araw na andito siya ang pakiramdam ko palayo na siya ng palayo. naiisip ko gumagawa ng trial run si Lord yun tipong papaulanan ko kayong dalawa ng trabaho, yun hindi na kayo makakalupasay sa pagod at tingnan natin kung 'going stronger' pa rin ang drama nyo.

mapaglaro talaga ang tadhana. pupunta siya sa planta ko ng biernes kasama yun bagong engineer at may darating pang isang bago rin. so bale, apat kaming lahat. dalawa kami na magte train. anong ibig sabihin nito, magkaroon man kami ng oras wala na yung 'solo' moments. sana hindi fully-book itong hotel para yun isa ay magkaroon pa ng sariling kuarto. kasi kapag nagka kulangan, magshe share ako sa isa ng room ko. unexpected ko na mangyayari ito. sa totoo lang, nag i imagine na ako ng 'date night' namin. yun kakain kami sa wasabi at mag na night drinks sa belga o saan man. then makakapag usap kami ng hindi tungkol sa trabaho. at yayakapin niya ako. ayown. yakap. sobrang stress na ako sa mga nakaraang araw, ayon nga sa last post ko, yun huli nagkaroon ng hindi magandang pangyayari sa planta, yun supervisor inatake ng regla niya.

saka medyo nagtatampo talaga ako dahil hindi na kami nakakapag usap at parang ayaw na niya akong kausapin. sad but true. kung mag uusap man kami parang laging tungkol sa trabaho. alam kong gusto niya ako, vocal siya dun pero hindi ganung ka-gusto para i-risk ang career nya. aminado ako na siya ang 'mas' maaapektuhan. mahal niya masyado ang trabaho namin. kagabi, gusto kong sabihin sa kanya na 'kung yun ilang minuto na chat natin sa skype ay ginawa nating tawag baka natulungan mo pa akong makatulog dahil nadinig ko ang boses mo.' tumatawag lagi sa akin si labs kapag umaga just to check kung ok ang planta. pero strict ako pag working hours, i prefer na ma-focus sa work. though, aminado ako na kapag may lag moments siya lagi ang laman ng isip ko. sa ngaun, dumadami ang lag moments.

nami miss ko lang yun dati na kahit madami siyang ginagawa na i squeeze pa rin namin na mag-usap. though last wed naman, sobrang nag video conference pa para lang makita ko siyang nagtatrabaho. yun mga ganung simpleng bagay lang sobrang saya ko na nun. alam ko naman na gumawa lang siya ng simpleng bagay para paalalahanan na importante ako mawawala na lahat ng agam-agam ko. hindi ko alam kung anong meron sa lalake na ito basta alam ko sa ngayon importante siya sa akin.

saka paanong hindi ako maloka, ang dami kayang babae na gustong gusto siya. paano mo sasabihin sa kaibigan mo sa trabaho na mag M.U. (= mag un? o misUnderstanding?) kay0 ni labs. nagpatulong ang bruha na maka date o party si labs. tae na yan. sinabi ko kay labs bahala siya mag decision.

hay sana Lord will enlighten me. napapagod na rin ako kakaiyak araw-araw. at oo, medyo napa praning ako dun sa bagong process engineer na babae. eh ang nagte train pa naman ay ang labs ko. hay, negative vibes please please go away.

T_T

2010-08-10T16:19:00.000+08:00

so ayun, wala pa akong nakasunod na project after ng stint ko dito sa hungary. so sad... first time na nangyari sa akin ito. halata na ba nila na namamakyaw ako ng projects? ayoko na mag stay sa manila sa maraming dahilan.

1. gastos kapag nasa pilipinas ako. sa akin ang pamasahe at pagkain papuntang office. eh kung nasa site ako pakain, pabahay at pa-load pa ako. oh di ba ang bongga?!

2. ginagawa akong ATM ng kapatid at nanay ko. akala nila dumudura ako ng pera. how stressful!

3. dumadami ang members ng fans club ko. *kapal* simula ng makilala ko si labs, nag-pledge na ako na iiwasan makipag-date para sa libreng dinner o maghanap ng kumikitang kabuhayan.

naisip ko na maghanap ng sideline pansamantala. inisip ko maging avon, natasha dealer. kaso parang pan tanga naman, baka ako lang ang mamakyaw nun. gusto ko mag try mag barista. hihihi. tapos sinabihan ako ng barkada ko na baka gusto ko raw mag tutor ng mga koreans. pede na rin! kayo mag naiisip ba kayong sideline para sa akin?

painfully irritating

2010-08-09T18:26:00.000+08:00

so ano na? hindi ka man lang tumawag o nag text. para tayong mga sira ulong nag i email sa trabaho pero pareho naman naka online. babalik ka na naman dito sa hungary pero may oras pa ba tayo para sa isa't isa. o dalawa lang tayong umaasa may kakahinatnan pa ito?

tama nga siguro yun iba, puro tayo excuses. wala ka bang tiwala sa kanila sa trabaho? hindi ba sila pwedeng maiwan? alam kong ok ang planta ko sa ngayon, pero alam mo kung gaano kalaki ang hawak kong trabaho dito. napapagod na rin ako. pero mas napapagod ako sa iyo.

hindi pwedeng araw-araw intindihin kita. pero ako hindi mo maintindihan. sinong hindi maiinis na tatlo kayong engineers dyan at mag-isa lang ako dito? ang mahirap sa iyo gusto mo laging na sho showcase kung gaano ka kagaling. saka bakit hindi mo pagkatiwalaan yun ibang engineers dyan? ang mahirap kasi sa iyo lahat ng responsibilidad inaako mo. at ang sa akin, laging pasensya. kasi sabi mo nga sa akin, you can always handle the situation very well.

masyado nga siguro akong petty kasi alam kong mahirap talagang i-operate ang isang equipment nyo dyan. pero ang naiinis lang ako, tatawag ka nga pero trabaho pa rin ang pinag uusapan natin. hindi mo ba nami-miss na nag uusap tayo lagi after ng trabaho pero ang usapan natin ay tungkol sa 'atin?' minsan, alam kong tumatawag ka kahit wala akong problema sa trabaho para ma-check kung ok ako. na-a-appreciate ko yun pero sana maramdaman mo rin na ang presensya mo ang kailangan ko.

nauubos ang oras at alam mong aalis na ako. hindi na natin alam kung kailan pa ulit tayo magkikita, keep in touch ka ng keep in touch pero puro trabaho ang pinag uusapan natin. sabi mo nga hawak ko o kontrolado ko ang sitwasyon dito sa trabaho ko, so baka pede naman ako naman ang tanungin mo kung ok lang ako.

that warm feeling

2010-08-06T13:54:00.001+08:00

Disappointed ako dahil hindi na naman kami nagkita. Ayon nga sa last post ko date night namin dapat ngayon kasi nga ay Biernes. Kaso may magagawa ba kami kung ang mga boss ay pinatawag siya? He explained. Ayaw naman daw niyang pumunta. I appreciate it sobra sobra. Hindi ko naman kailangan na ng explanation kasi 1) alam ko na ang pasiwal siwal o kalakaran ng trabaho namin, hindi mo alam kung kailan ka ipapatawag ng mga bossing at 2) hindi niya ako gf.

Nung araw na sinabi niya na hindi siya makakapunta sa planta ko, alam mo yun pakiramdam na parang may batong dumagan sa dibdib mo, tapos yun luha mo parang nakikipagpaligsahan magbagsakan sa mga mata mo? Ganun ang nangyari. Pero siemps dapat hindi niya malaman na may pa cry cry epeks ako. Kunwari composed ang lola mo. Pero sa totoo lang gusto ko siyang puntahan sa planta nya para lang makita bago siya lumipad ng Belgium. Pero haler, babalik naman siya sa Lunes dito sa Hungary. Kaso nga lang mababawasan na ang solo moments namin at kung minamalas talaga, walang-wala na. Dahil, 1) may darating na bagong mga engineers, kailangan namin sila ma-train dahil sila ang papalit sa amin 2) it means dagdag trabaho at 3) hindi nila dapat malaman na may 'something' sa aming dalawa. Though, may isang engineer na nakakaalam na ng sitwasyon dahil ka-team namin siya.

So ano ang konek ng title ko, siguro nararamdaman niya na sobrang down ako. At less time na kami ngayon kasi nga inulan ng problema ang mga planta namin, so habang nagtatrabaho siya kasama ng isang pinoy engineer na nakakaalam, nag video conference kami. Para nakikita ko siya habang nag te test ng mga samples. Hindi ko alam pero kinikilig ako nung ginawa niya yun at sabi nga ng pinoy, kinikilig ang labs mo at ginanahan mag trabaho. Napatawa na lang ako. Pero sobrang na-appreciate ko yun.

Alam kong emotionally needy na ako sa kanya at yun ang dapat kong iwasan. Hindi ako mapakali kapag hindi ko siya nakakausap, o kaya kahit sa text lang. Ano pa kaya kung umuwi ako ng pinas? At ang masaklap pa, by 3rd week of August pupunta siya ng Canada para sa audit ng isa naming planta dun at ako naman ay uuwi na sa Pilipinas by 4th week of August. So ang conclusion, we only have the 2nd week of this month para ma-savor ang presence ng isa't isa. I feel super special kapag hina-hug niya ako, lahat ng stress nawawala. At siya naman, sabi niya ako ang tranquilizer niya, napapakalma ko siya lagi basta kasama niya ako. We're sweet. Kaso napaglaruan lang ng tadhana na magkabilang dulo kami ng mundo nakatira. I just hope that we can make it at magawan namin ng paraan. Sa ngayon, getting to know more of each other muna, open ang communication lines. Sana ay hindi siya magsawa sa akin at lagi niyang maalala ang mga bad/good moments namin. At sana iyon ang magsilbing tulay sa aming dalawa. Sana yun warmth ng special feelings namin for each other will grow together through time.

Larawan sa taas: Hindi naman ako masyadong kinikilig nyan. Siemps, naalala na naman si labs eh. =)

Stress button

2010-08-04T22:53:00.000+08:00

Inulan ako ng apoy ngayon sa trabaho. Parang naisipan ng supervisor ng kliyente namin na magmaganda ngaun at bugahan ako ng apoy. Kailangan ko pang tawagan si labs para lang makalma ang supervisor. So ayun, mukha kasi akong bata na iniwan ng magulang sa playground, kaya siguro ang mahadero ayaw maniwala sa akin. Ayoko na isipin ni labs na gumagawa ako ng problema para pumunta siya dito. Hindi ko ugali yun noh?! Nireregla lang talaga yun supervisor dito. Sigawan ba naman ako ng bonggang bongga.

Ayoko kasi nang sinisigawan ako. Nagpapalpitate ako at nagdurugo ang ilong. So ayun, ang saya di ba. Kapag may pulang likido na, ibig sabihin sagad na ang pasensya ko. Kalimitan napapaiyak ako pag ganun. Kasi ayokong magalit dahil ayoko ng pinapagalitan.

Naisip ko kaya ako extra sensitive ngaun kasi hindi kami nagkita ni labs. Aalis na naman siya pero babalik sa susunod na linggo. So siemps, mami-miss ko ang mokong. Saka wala na kaming solo moments kasi baka dumating na ang bagong PE. Ngayon linggo sana ang dapat parang masayang moments namin kasi nga ay may balak kaming lumabas ng Friday. Kaso pinatawag siya para sa meeting. Pero hindi rin eh, alam kong napaghihiwalay ko ang personal sa professional.

Kupal lang talaga yun supervisor.

Saka may kilig moments nga pala ako, hihi. Ngayon lang may gumawa sa akin nun, sa harap ng maraming tao, lumuhod siya sa akin para mag-sorry. How sweet! Na-tats ako kasi ngaun lang may gumawa sa akin nun. Isipin mo yun! Unfortunately, alam namin na gusto namin ang isa't isa pero wala kaming magagawa para dun sa ngaun. Ang usapan, constant communication kahit nasan kaming dalawa. Then kapag after some time nalaman namin na hindi talaga namin kaya magkahiwalay, we'll find a way to be together. Slow lang. pero masaya ako kasi alam ko andyan siya para sa akin. =) ano ba happy ending na ba ito? o marami pang susunod na kuento?

p.s. ayan ah, may bago ng larawan. kuha yan within the month sa belga restaurant sa hungary. kasama ko yun pinoy kong kasamahan dyan.

so that's how it gonna be

2010-07-27T12:58:00.000+08:00

so balik na naman ako sa hungary, baik trabaho na naman. si labs kakadating lang din kahapon pero nasa kabilang planta siya kaya hindi pa kami nagkikita. as usual napaka busy na naman niya. naisip ko nga kailan kaya hindi magiging busy ito? naisip ko baka malaking istorbo ako sa kanya kaya nag li low kaming dalawa. madalas, gumigising ito ng madaling araw para mag send ng emails sa mga boss namin. at sa trabaho walang ginawa kundi umikot ng umikot.

ako na nga lagi ang walang patumanggang mag good morning sa kanya. sabi ko sa sarili ko sa mga remaining days ko dito sa europa, gagawin ko ang lahat para maramdaman niya na special siya sa akin. papatulan ko na ang mga corny niyang jokes.

ang sabi ko nga ang gusto ko lang naman ay ma-realize nya kung gaano siya ka important sa akin. at sana magkaroon na kami ng quality time together. yun makapag usap tungkol sa aming dalawa. minsan, naiisip ko baka tapos na nga lang talaga, ako lang ang nagpupumilit.

kung magiging bf ko na ito officially, ito ang mga posibleng mangyari:
1. baka medyo matagal bago kami magkita at it requires money. kasi siemps, kung dadaan siya ng SE Asia, pupuntahan namin kung nasan ang isa't isa. at siemps ang sked ay mahirap na kalaban. so malamang, hi hello sa skype ang madalas na mangyari.

2. mapapraning ako sa mga babaeng kakilala niya. kasi last sat pumunta ako sa mcdo then sinabi sa akin ng kasamahan kong pinoy na, ui kilala yan ng labs mo. ang tanong ko, may nakaraan ba? ang sabi niya, hindi ko alam pero close sila. yun babae ang nag-hi eh. eh pagkita ko sa babae the usual blonde na maganda. kinabog ang singkit kong mata.

3. madalas siguro may mga bagay siyang makakalimutan tungkol sa amin kasi sobrang busy niya sa work.

pero lahat yan, keribels sa akin, basta alam ko na akin ang puso niya. yipes, another ka-corny-han. kasi kapag magkasama kami iba talaga ang pakiramdam. masaya lang talaga. walang stress. saka nagkakaintindihan kami dahil pareho kami ng trabaho. kumbaga, nai-stimulate nya rin ako intelectually, at siya pa lang ang nakakagawa nun. -)

Another day

2010-07-18T03:35:00.000+08:00

Hindi ko alam kung naghihinarte lang ako o ano pa man. Kagabi, sobrang saya ko siempre, kasama ko siya maghapon at nag enjoy talaga ako. Kaso kasama pa rin namin yun pinoy naming kasamahan. Ang gusto ko lang naman ma-solo ko siya kasi nga ay may mga bagay akong gustong sabihin sa kanya, katulad ng, hindi ko talaga gustong sabihin yun mga nasabi ko ng nakaraan, pinipilit kong intindihin na trabaho ang priority niya at willing ako sumugal para sa isang long distance relationship.

Ngayong araw na ito, dapat pupunta kami sa Brugge kaso nga ay ang dami niyang trabaho. Tuwang tuwa pa naman ako kasi wala yun pinoy ngayong araw na ito at tipong papalakpak na sana ako sa saya dahil sa wakas masosolo ko siya. Pero wala, bigong bigo. Naisip ko para naman akong timang, kasi kasama ko nga lang kahapon tapos gusto ko kasama ko na naman ngaun... tsk tsk. Nasabi niya sa akin kanina na ang dami niyang reports na ginagawa, naniniwala naman ako kasi nga ay ilang projects ang hawak niya. At kahit ako nakatanggap ng email sa kanya tungkol sa shipment. O di ba, hindi naman siya workaholic masyado.

Tinext ko siya ngayon, na kung tapos na ang work niya ay mag message lang siya at magkita na lang kami sa Brugge. Pero para din akong timang na umaasa, na makikita ko siya mamya sa baba ng hotel ko. Isang malaking ASA. Masyadong praktikal ang lalake na yun. So malamang sa ngaun, umiiyak na naman ako ng timba timba. Kung lohika naman ang papaganahin ko, maging masaya na ako at nakita ko siya kahapon, may oras pa naman siguro para mag usap dahil magkikita pa naman kami sa Hungary at magawan ko pa ng solusyon ang mga nasabi ko.

Lagi kong tinatanong ang sarili ko kung bakit gusto kong i-keep ang lalake na ito,
1. kasi naiintindihan niya ang trabaho ko dahil pareho kami ng mundong ginagalawan.
2. lagi niya akong pinapatawa pag magkasama kami.
3. natatakot ako sa kanya, at never akong natakot sa isang tao.

so ayun, kumikita na ang kleenex sa akin. minsan naisip ko baka naman nakukulitan na sa akin. ang gusto ko lang naman quality at quantity time para sa aming dalawa. hay Lord please help na po...

Is it time?

2010-07-16T03:44:00.000+08:00

Nakakahiya man sabihin, mukhang nagpaparamdam ng maaga ang, the end.. ayon sa last post ko, may sinabi ako sa kanya na brutal masyado. tipong sinabi ko na, magkalimutan na... so parang dinibdib na niya at ayun..

normal naman kami sa opisina, professional pa rin. wala kang mahahalata, nag gagaguhan pa rin kami. pero usually kasi nag uusap kami after ng work, wala na yun simula ng nasa belgium na kami. lagi nga kaming magkasama hindi naman kami makapag solo.

minsan, na gi guilty ako sa pinoy naming kasamahan, kasi pinagisipan ko talaga siya ng masama. pero ngayon, mas open na siya na pede naman daw kami na lumabas ng kami lang dalawa ng labs ko, kaso mukhang too late na.

pakiramdam ko ayaw na niya rin, siguro sa mga sinabi ko nga. hindi ko naman mini-mean yun sinasabi ko, nagulat lang kasi ako dahil siya na ang natatakot ngayon. taeng careeer yan. bawal kasi. siya yun tipo ng lalake na gusto lahat ng rules at regulations sinusunod. so dun pa lang pakiramdam ko talo na ako. dahil bawal ang relasyon. akala ko pa naman nahanap ko na. mukhang iyakan blues na naman ah.

hindi ko alam kung too late na ba o ano ba. babalik na ako ng hungary, susunod siya after ng ilang araw, hindi pa rin sigurado yun kasi baka pumunta siya ng canada at indonesia. nahihirapan na ako. kasama ko nga siya araw-araw, hindi naman kami makapag usap ng kami lang. lagi na akong umiiyak sa gabi, kasi na mi miss ko na siya. lagi naman niya akong inaasikaso sa opisina pero may pakiramdam ako na cold siya ng konti.

hindi ko alam kung ang rason ay sa mga sinabi ko, sa dami ng projects nya ngaun, pagod na siya kakaasikaso sa akin, at marami pang ibang dahilan na pagod na rin akong isipin.

minsan, sinasabi ko na tama na, pahinga na ako. ayoko ng umiyak. pero kapag nakikita mo naman, wala ka ng magawa.. ang excuse ko, gusto ko ng gawin ang lahat kesa dumating ang araw na pagsisihan ko na may mga bagay sana akong nagawa para maisalba pa kung ano ang natitira.

the end

2010-07-13T03:40:00.000+08:00

so ayun baka matapos ng maaga ang fairy tale ko..

nag usap kami kanina, siemps dapat mabuhay sa realidad na magkakalayo na kami anytime soon. we want to slow down, ang sabi ko sa kanya i-enjoy lang namin ang moments na magkasama kami at kapag alis ko, yun na tapos na. masyado bang brutal?

gusto niya ako, gusto ko rin siya. so ano ang problema? yun din ang tanong ko...

lechugas na trabaho. bawal kasi sa office, so ayun iwas pusoy kami. siya ang nag open ng topic tungkol duon. natatakot siya na mag deepen ang feelings namin sa isa't isa, tapos pano na kung magkakahiwalay nga. sinasabi ko sa kanya, mga inhinyero tayo, so we design at worst situation. at ano ang worst? well, yun ay ang posibilidad na hindi na kami magkita kahit kailan pagkatapos ng european stint ko.

siguro dapat mabuhay lang sa realidad na ganun talaga ang buhay. masakit tanggapin sa akin, siemps, special siya sa akin eh. kaso may magagawa ba kami? sabi ko sa kanya, naalala mo ang pinag usapan natin, in case of confusion, we follow our priorities. at ano ang priority? CAREER!

pasaklap ng pasaklap ang nangyayari sa akin. pede ko ng maging theme song ang hindi na natuto. saka pansin ko, everybody wants to be with me but why no one dares to keep me permanently? hindi sa pagbubuhat ng upuan, maraming nagpapalipad ng hangin, pero alam ko naman na kailangan lang nila ng trophy gf. ang hinihiling ko lang naman makita ko yun mahal ako at mahal ko rin na naiintindihan namin ang priorities ng isat isa. at willing na maging loyal at honest all the time.

sa totoo lang, akala ko nahanap ko na. hindi ko naman masasabi na the end na talaga ang story namin, pero cautious na kami. saka alam mo yun na nakaka badtrip lang na hindi pa tapos ang kuento pero alam mo na ang ending...

... and the countdown begins

2010-07-07T20:08:00.000+08:00

alam mo yun pakiramdam na nahanap mo na yun tao na gustung gusto mo, kaso distansya naman ang magiging problema. so ayun, ayon sa chinese horoscope napaka compatible naming dalawa. virgo siya at capricorn ako. sayang di ba? pero malay natin gumawa ng twist si Lord at mapa-oo ang mga bossing namin na mapa-relocate siya.

initial testing na pagsasabi sa mga bosses ay humindi na agad sa kanya. it's a professional decision. ayon sa mga bosses namin. paano na nga naman ang mga projects sa europe kung mapapapunta siya sa asia? so ayun, mukhang mapuputol ang love story namin. hindi ko alam kung magagawan namin ng paraan kasi sa pamasahe pa lang, talong talo na kaming dalawa. ayaw na lang namin isipin na magkakahiwalay na kami soon. sa sabado, masaya na naman kami kasi magkikita kami. mag fly fly ako pa-belgium.

gusto ko mag build ng magagandang memories with him, pero Lord please please makagawa sana kami ng way para magkita ulit. parang, this is IT na eh. =)

Next plane home

2010-07-03T04:10:00.000+08:00

Hindi pa ako uuwi, pero parang uuwi na rin. Magulo ba? Probably, by next week magkita na ulit kami. For now, yun ang depinisyon ng home sa akin. Basta kasama ko siya. Tae, ang cheesy. Hindi pa ako ganung in labs nyan ah, ano pa kaya kung lumelevel-up na ako?!

Excited na ako sobra kaya sana matapos na agad ang mga trabaho. Miss ko na siya. Kahit wala siyang ginawa kundi iritahin ako, oks na oks lang. Ang taas ng tolerance level ko pagdating sa kanya. He promised me na pupunta kami sa isang lugar na matagal ko nang hinihiling sa kanya. Hay, dapat mega outfit ako nun.

Hay Yuropa, anong ginawa mo sa akin... and I'll be back in Manila soon. But i have hesitaions if that's the same comfy home I have here.

another lesson not learned

2010-06-29T03:33:00.000+08:00

sabi nga ng isang mahadera sa akin, if you want something, just ask. iritable ako kasi hindi na ako kasing maldita katulad ng dati. bigla daw bumait ako ngaun. siemps, isa lang daw ang ibig sabihin nun, in labs na naman ako. welsch, partly true. pero ang mokong, sarap sipain sa sikmura. dahil nga nagkahiwalay kami pansamantala ng lugar, hindi ko na nasusubaybayan ang mga aktibidades niya. pero sureball naman ako na trabaho - apartment lang siya. 30 minutes lang ng buong araw niya ang hinihingi ko, ayun hindi pa namin magawang quality time. sa chat na nga lang eh. linsyok na yan.

sumobra kasi sa talino at pag ka workaholic ang lalake na ito. may rule kami na bawal mag usap kapag oras ng trabaho tungkol sa personal na bagay. so, kapag tumatawag siya sa akin trabaho pa rin ang pinag uusapan. kahit nag doo-doodle na ako sa notebook ko ng, i miss you at mga ka corny-han na bulaklak. kasi yun naman talaga ang gusto kong madinig niya mula sa akin.

hindi man lang niya nirequest ngaun na buksan ko ang webcam namin. lokong yun. mega effort pa naman ako na magayos ng buhok dahil gusto ko makita niya na ang ganda ganda ko. hahahaha. tapos nag toothbrush pa ako ng masinsinan kahit hindi naman niya maaamoy ang hininga ko. grabeng effort na ito.

kahit gawin kong katatawanan ang mga nangyayari sa amin ngaun, ang sakit pa rin. hindi ko alam kung naghihinarte ako o ano pa man o gumagawa na naman ako ng sarili naming problema. ang gusto ko lang naman, makita ko siya at mayakap ng mahigpit na mahigpit. ilang araw pa bago kami magkita ulit. at ang tanong, may oras pa ba siya sa akin o trabaho na naman?

magulo magulo magulo

2010-06-25T21:00:00.000+08:00

hindi ko alam kung matatawag na problema ang problema ko. o kaya malamang naghihinarte lang ako o talagang maarte lang ako. hihimatayin na ako sa mga priorities na yan. hay kasi bakit pa may uncertainties na nalalaman. tae nga naman, kaloka talaga.

so sabihin na natin na parang may pinakamamahal ako ngaun, na parang wala. o di ba ang gulo? ganyan ang situation. so sabi ng sira-ulo kong kaibigan, tae tol, pumatol ka sa MU?! oo nga naman, napaka convenient sa lalake na yun ang situation, so parang ganito ba:
1. ok lang siya na makipag date sa iba at ganun din ako?! walang exclusivity? eh gusto ko kaya exclusive! makasarili ako. hindi ako nag she share kapag lalake na ang usapan
2. saka bakit minsan ang pakiramdam ko sureball na siya na magkakahiwalay kami after ng project na ito?
3. so gusto niya mag-move kung nasan ako, eh kailan pa yun? hindi kaya patayin kami ng mga tao sa paligid namin?! oo alam ko na malamang sasabihin niya sa bossing namin. tae na yan, sige chismis magkumpulan na kayo.

pero sa totoo lang, takot ako na magkahiwalay kami. ganun na siya ka importante ngaun.

choosy

2010-06-13T00:58:00.000+08:00

hindi ko alam kung saan ako nagmana ng kakupalan. pero naisip ko taklesa ang nanay ko to the nth level, yun tipong lilipad ka talaga sa hiya kapag bumanat na. example,
ako: na, sina *toot* at *toot* mga ka-brod ko.
nanay: o kamusta ng mga demanda nyo?
ako: *bulagta.*

so naisingit ko lang yun. haha. kasi asar-talo talaga ako sa mga mag dyowa na ubod ng ganda ng isa at yun isa ay, eherm, nevermind. ang termino nga ng ka-brod ko ay *pambahay,* bawal ilabas. haha. ang sama.

sabagay, may mga times naman na may nai-date ako na sobrang guapo, ang sabi nga ng mga true friends, tae tol, mukha kang katulong pag kasama mo yun. na sinusuklian ko naman ng malutong na p*kyu!

weather weather nga lang siguro yan. pero mas gusto ko ng ako ang masabihan na mukhang alalay kesa kasama ko. haha. para pag may mga naglalaway na kababaihan na napapatingin. magbu byutipul ays lang ako at sasabihing, kaya nyo yan?!

napakasama ko talagang tao, kumbaga kung i-a-analyze ang personality ko para na rin sinabi na trophy boyplen ang hanap ko. which is not so true *kulog-kidlat!* siemps naman dapat presentable. may naging boylet-boyletan ako dati na ok talaga, swak kumbaga kaso ang tindi ng punto, kaya ayun, pambahay muna siya. masama kang tao anna, tsk tsk. pero buti na lang hanggang dating stage lang kami kahit guapo siya, dahil ang tarantado may tinatago palang dyowawa sa probinsya nila. at ang aking radar, kapag surelili na siya sa akin saka niya bibitawan yun isa. iba talaga, sigurista. kaya ayun without further ado, goodbye *m* ang labas.

yun isa naman, akala ko nahanap ko na ang aking soulmate. kasundo ko halos sa lahat ng bagay at kamukha ko pa. so jumping jumping ako sa saya. kaso ang loko may dyowawa din pala, ang press release sa akin break na sila at hindi na nag uusap. so ako si gaga dahil mega crushness ko si gago at may pa destiny destiny pa akong nalalaman, ayun nag-oo ako. ikaw ba naman ipakilala sa mga friends, so akala ko ang haba ng shiny black hair ko. ang naging siste, sa aking frustrations (trauma) sa kanya, naging short orange hair na ang drama ko.

ang tanga tanga ko talaga, sabi nga ng barkada ko, ang hilig mo kasi sa guapo. malamang nga naman kung ganun ang lalake, pinipilahan ng mga kababaihan yan. pero mabait naman si Lord ibibigay niya ang para sa akin. hihi.

bye pinas =)

2010-05-27T13:21:00.000+08:00

aalis na naman ako sa bayang pilipinas, temporarily. pers taym ko makakalabas ng asya. sa wakas, yoohoo! saka mukhang ako lang ang magtatravel mag isa sa ngaun. tae na yan, hindi naman siguro nangangain ng tanga ang mga tao dun.

sabi nga nila, kapag olats ang lablayp sa karir bumabawi. kaya thank you Lord sa mga blessings na binibigay mo kahit maldita ako araw-araw. napansin ko ang daming mga broken hearted ngaun. welsch, siguro naman may nakahain na mas superb na tao sa amin. at paano kung sa europa ko siya makita? nakupo, another dilemma. ang layo ng pinas dun, paano na kami magkikita? my gash!

so ayun, ilusyonadang day dreamer na naman ako. kasi naman, umamin na ang nakakarami iba talaga pag nakita mo na ang magpapaganda ng araw mo, yun tipong kahit pinapaulanan ka na ng bolang apoy ng kapalaran, basta kasama mo si labidabs, keribels na sa problema.

in fairness, mas mabait daw ako kapag may ka in-a-relationship na status. siguro dahil may taga-saway ako kapag tinutubuan ako ng sungay. hay in God's time, ipapadala naman siguro sa akin yan. pero Lord pwede ba ipa-DSL nyo na ng mapabilis na. =)

Almost there

2010-04-05T14:43:00.000+08:00

Tapos na yata ako sa stage ng bargaining at abot kamay na lang ang acceptance stage. Hay sana naman. Naiisip ko na rin ang mga kagagahan ko at salamat sa mga kaibigan na nagsabi na sira lang talaga ang ulo ko, bata pa ako at marami pang iba dyan. Kung i-a-assess ko siya parang ganito lang eh,

1. sinong matinong lalake ang magsasabi sa iyo na, hindi na kami ni *insert name here,* nung gabi na sinusuyo ka niya at yun araw ng despedida party mo para makauwi ng pinas ay biglang mag i speech sa harap ng barkada na, akala ko hindi na kami ni *insert name here,* kami pa pala? medyo sipa sa tiyan yun at ego, isipin mong naging kabit ako? tsk tsk.. saka sasakay na nga lang ako sa eroplano at magkakalayo na kami papasakitin pa ang loob ko. hindi ka gentleman at wala kang konsiderasyon.

2. hindi naman ako bili-mo-ako, pero ayoko ng notion na pinaparamdam sa akin na kailangan ko siya basta usaping pang kaperahan. kaya kong buhayin mag-isa ang sarili ko. enough said.

3. hindi mo kailangan maging emotional sa lahat ng bagay. hindi lang sa iyo umiikot ang mundo. hindi lang ikaw ang may problema. at lalong hindi ako shock absorber sa mga palpak na desisyon mo. saka hindi ako clown, utang na loob naman. napansin ko na kapag hindi siya pwede o vice versa, para kaming pingpong na pagpapasahan ka. iba talaga ang nagagawa ng bulag na pag-ibig.

4. hindi ako si sandara park para maki-jamming sa korean fantasies mo. wala akong balak manood ng kbs maghapon. salamat na lang sa mga libreng smirnoff at breezer.

5. kailangan pa bang ibang tao ang magsalita para sa atin?

6. ilang buwan lang ako nawala, may iba na agad. hindi rin yata gentleman na sabihin mo pa sa iba na, hindi ko na kasing mahal si *insert name here* katulad ng dati. naaawa ako sa babaeng kasama mo ngaun. masuerte pa rin ako at namulat na ako sa katotohanan.

nasabihan ako na kailangan ko lang bumalik dyan para malaman ko ang tunay nating estado. pero nung bumalik ka kay *insert name here,* nasampal na talaga ako ng katotohanan na wala na akong respeto sa iyo. maling mali talaga ako. no regrets na lang, charge to experience na lang.